Fijn dat je mijn Weblog bezoekt!!

Als mens maak je vele dingen mee in het leven die niet leuk zijn en die je niet altijd kan delen. Zelf zit ik bijvoorbeeld met veel zaken die mijns inziens niet rechtvaardig zijn op vele gebieden. Al deze gebieden zullen aan bod komen.  Ik vind het ook fijn om dingen te schrijven en anderen te helpen om hun leven weer op te pakken of dat mensen zich herkennen in mijn verhaal en die hier weer op kunnen reageren, zodat je elkaar kan steunen in sommige situaties. Ik denk altijd maar zo: SAMEN ben je sterk en krijg je veel meer voor elkaar, dit alles voor een betere rechtvaardige wereld. Schroom je niet te reageren op mijn logs. Alles reacties zijn van harte welkom zodat er een beeld komt wat jou (een mens) bezig houdt en hoe men erover denkt. Iedereen heeft zijn eigen werkelijkheid en iedereen verdient respect en recht op zijn/haar eigen leven zonder dat dit veroordeeld wordt door een ander. Een ander mag zijn mening hebben maar niet iemand veroordelen. Iedereen is gelijk en vanuit dit motto schrijf ik mijn logs, zonder iemand aan te vallen of te beledigen. Het zijn mijn ervaringen en mijn doel is: dat er iets ten goede veranderd voor ons allen, door het op te schrijven en met jou te delen.

De laatste maanden heb ik geen tijd gehad om logs er op te zetten helaas maar momenteel ben ik druk bezig met mijn boek en dat is even prioriteit nummer 1.  

 

Mijn verhaal ...

Mijnkinderen hadden woedeuitbarstingen en vele frustraties. Dat is NIETS voor hen!

Ik, moeder,  zit nu in een burn-out en heb een angststoornis ontwikkeld (PTSS zoals ze dit noemen) Dat is NIETS voor mij! Maar zelfs onder deze omstandigheden ga ik door met het onrecht bestrijden en vecht voor mijn en alle kinderen en ouders om het onrecht rechtvaardig te krijgen. En onderneem alles wat in mijn macht ligt.

 “Ik ben bang geworden mijn emails/post te openen, de telefoon op te nemen, naar buiten te gaan, om dingen te ondernemen. Ik voel mij nog steeds achtervolgd door die nare instanties met al hun rapporten/verslagleggingen met daarin veel interpretaties van henzelf en verkeerde of door elkaar gehaalde namen. Dat ik zelf een uur of zelfs uren bezig was om het allemaal aan te passen, qua fouten die erin stonden. Zoveel pijnlijke herinneringen die ik nu aan het verwerken ben middels EMDR traumaverwerking.”

De oorzaak waardoor het ontstaan is zijn de scholen van mijn kinderen, de instanties (als leerplichtambtenaar/Bureau Jeugdzorg tegenwoordig Stichting Intervence, de Raad van de kinderbescherming) Die kinderen niet begrijpen en niet helpen met de problematiek waar zij tegenaan lopen binnen het huidige onderwijssysteem. En ouders en kinderen worden hiervan de dupe gemaakt.

Deze ‘hulp’ instanties om kinderen te beschermen zijn bezig complete gezinnen kapot te maken i.p.v. met zijn allen op een menselijke begripvolle manier de oorzaak aan te pakken en te herstellen. Zodat het voor de kinderen dragelijker word OP SCHOOL.

Wat voor onzinnigheden en negativiteit ik over mij heen heb moeten krijgen van deze instanties is verschrikkelijk onmenselijk, ongepast en onterecht! Doordat de leerplichtambtenaar ons beiden, mijn zoon en mij, ONTERECHT een proces verbaal heeft opgemaakt. Zij gaf ook nog eens mij de schuld dat mijn zoon in frustraties vast kwam te zitten en niet naar school durfde en dat ik hem gewoon thuis liet!

“Zij moest eens weten hoe hij huilend op de grond onder een deken verstopt lag en gilde: ‘Ik wil niet naar school!’ En hoe hij zo vaak bleef proberen maar net voor de gang naar school in frustratie raakte. Hij wilde wel naar school, maar de school wilde hem niet meer.”

Omdat hij door deze school was afgeschreven trok hij het psychisch niet meer. Deze school wilden hem op een dagbesteding van verstandelijk gehandicapte ouderen plaatsen omdat zij niet geloofden dat hij ergens binnen onderwijs zou passen. Dit is zeker geen doelgroep voor een jongen van 14 jaar.

En toch, na de hulp van de leerplichtambtenaar ingeroepen te hebben,  verplichte zij hem dat hij halve dagen vol moest houden, dit veroorzaakte nog meer frustraties bij mijn zoon. Hij werd door zijn school maar in een aantal lessen gezet met steeds andere kinderen en van de lessen begreep hij niets.

Blijkt haar verzuimlijst waarin veel ongeoorloofd staat ook nog eens niet te kloppen met de absentielijst van school waarin wel geoorloofd staat. Want school was iedere dag op de hoogte van alle zorgen van mijn zoon. En zij hebben niets van passende oplossingen aangereikt. De zaak alleen nog maar veel erger gemaakt.

Zo moesten wij voorkomen als verdachte in een strafrechtzaak. Ik heb mijn zoon er zo goed mogelijk doorheen geloodst, al waren wij natuurlijk heel zenuwachtig. En dan nog eens al die brieven die je binnen krijgt van het Openbaar Ministerie verschrikkelijk.

“Ik voelde mij een crimineel, uiteraard heb ik mijn zoon in alles beschermd voor dit leed en de brieven heeft hij dan ook niet gezien.”

Ook had ik al mijn stukken voortijdig aan de rechter toegestuurd. Voor de rechtzaak begon verontschuldigde de rechter zich aan mij dat zij geen tijd had gehad mijn stukken door te lezen. Ik was er 5 dagen aan bezig geweest, het waren dan ook zo’n 25 bijlagen met alle bewijsmateriaal dat mijn zoon niet expres verzuimde.

Gelukkig een goed einde. Een onterechte rechtszaak met terecht een vrijspraak voor mijn kind die dit allemaal heb moeten ondergaan voor NIETS. Er werd verder niets gedaan met de absentie- en verzuimlijst die niet kloppend waren. Kortom mijn advocate heeft nu de zaak in handen want er zijn heel veel dingen die niet kloppen. En ik heb uiteraard een signaal afgegeven bij de kinderombudsman Marc Dullaert over de handelingen van de leerplichtambtenaar die hij zeer betreurd. De kinderrechten zijn in dit geval zeer geschaad.

De advocaat die ik nu heb zei dat ik dan eigenlijk direct in beroep had moeten gaan maar dit wist ik niet. Destijds had ik wel een advocaat die de zaak OTS behandelde maar die zei tegen mij dat ik het beter kon dan hij om voor mijn zoon op te komen. Dit heb ik dan ook zelf gedaan. Alleen de kennis verder had ik niet. Ik was al blij dat er vrijspraak was.

Dan ben je vrijgesproken en een aantal maanden voor deze rechtszaak had de raad van de Kinderbescherming ons opgeroepen voor een rechtszaak omdat naar hun zeggen de kinderen gevaar liepen en dreigden met een OTS voor een jaar. Terwijl de gehele rechtszaak betreft het Proces Verbaal van de leerplichtambtenaar van mijn zoon nog niet eens was voorgekomen.

Ik weet nog goed ik kreeg de brief van de Raad van de Kinderbescherming op donderdag en de rechtszaak zou plaatsvinden op dinsdag, 4 dagen later met het weekend ertussen. Of je dan een advocaat kan vinden in deze korte tijd. Omdat het al na zessen was kon ik vrijdagmorgen pas bellen met het juridisch loket. Mijn verhaal gedaan. Ik had opgehangen en ik werd direct gebeld door de advocaat. Omdat er zo weinig tijd was moest ik direct komen. Ondanks dat ik een advocaat had en een goed verweer, werden we toch een half jaar Onder Toezicht Gesteld.

Terwijl alles ons aangedaan is werd je nog veroordeeld dat je het niet goed doet als ouder. Dit kwam er nog bovenop. Maar de advocaat had mij al gewaarschuwd dat de Raad van de Kinderbescherming de OTS toch zouden doordrukken dus ik was er al op voorbereid. Wat ik er aan heb gehad aan die half jaar OTS? Het gehele rapport van de Raad van de Kinderbescherming, 25 pagina’s tellende,  zal vol onwaarheden en tijdens de OTS werd dit doorgenomen, ik heb wat traantjes laten vloeien. En alles recht gezet met de gezinsvoogd die nu een kloppend rapport heeft gemaakt.

De gezinsvoogd van Bureau Jeugd Zorg had nadat we elkaar beter konden en zij de zaak meer en meer begreep ook iets van: “Wat doe ik hier?” Er zijn zoveel gezinnen die echt hulp nodig hebben. Ik kon alles zelf aan, ik heb overal achteraan gezeten maar niemand kon ons helpen. En wat bijvoorbeeld in het rapport stond was, dat ik zoveel hulp had gevraagd en dat ik niet echt verder was gekomen omdat ik nog geen uitkering en een huis had.

Zij verweten mij dat ik te veel hulp vroeg en dat het daardoor zo verwarrend was geworden, maar ik liep overal vast bij de hulpinstanties. Die instanties verwezen mij door naar weer een volgende instantie. Ik moest 3 maanden wachten op mijn uitkering en als ik er zelf nog niet achteraan had gezeten had ik het nog later. Een huis is helemaal moeilijk te krijgen als je geen sociale zekerheid hebt. De instanties maakten het voor mij verwarrend.

Ik ben diegene die alles voor elkaar heb gekregen door mijn eigen acties. Hadden de instanties dat niet moeten doen? En dan schilderen ze je af als een labiele vrouw die haar kinderen niet aankan. WAT?!

En vooral hoe de Raad van de Kinderbescherming met je omgaat, dat is onmenselijk. Alsof je als ouder je kinderen iets ergs hebt aangedaan. Terwijl ik met alles in mijn gelijk stond en alles kon uitleggen hoe het zat. Ze luisteren gewoon niet. Ja, wel naar de leerplichtambtenaar van mijn oudste zoon en de zorgcoördinator van mijn jongste zoon, die allemaal hun eigen interpretaties aanleverden.

Even tussendoor .. Ik had op een gegeven moment dus twee thuiszitters. En de schuld werd bij mij neergelegd. Gelukkig had de leerplichtambtenaar van mijn jongste zoon wel begrip voor onze situatie, dus er zijn ook goede leerplichtambtenaren, die hun vak wel verstaan. Deze man had wel het volle vertrouwen in mij.

Volgens de leerplichtambtenaar, die ons een proces verbaal oplegde, zou ik niet in staat zijn mijn kind naar school te krijgen en moest er professionele hulp in huis komen, terwijl ik zelf pedagogisch medewerker ben. En ik begeleid kinderen met een zorgvraag. Ik had speciaal andere begeleiders ingeschakeld voor mijn zoon en dat hielp ook niet. Logisch toch. Het neemt het probleem niet weg en dat is de school waar hij niet thuis hoorde en vastliep. De school die hem had afgeschreven.

Zo moest mijn zoon van deze leerplichtambtenaar, overigens een kille koele jonge vrouw van 27 lentes jong, maar leren omgaan met vervelende dingen. Waarom krijg ik hem dan wel mee naar de tandarts? Nou volhouden met vervelende dingen deed hij al zo’n 2 en een half jaar op die school. Na deze verschrikkelijk zware jaren gaf de school eind 2e schooljaar aan dat mijn zoon een uitzonderlijk geval was en zij er niets meer mee konden. Het lag allemaal aan mijn zoon.

Nu mijn vraag. Waarom zit hij nu al anderhalf jaar op een praktijkonderwijs waar hij wel op zijn plaats zit. Hier zijn leerkrachten aanwezig die mijn zoon wel begrijpen en ondersteunen en begeleiden. Zijn mentor gaf zelfs de opmerking; “Ik heb een leerling nog nooit zo snel zien groeien.” De tranen sprongen in mijn ogen. Het gevecht heb ik niet voor niets geleverd.

Weet je hoe het voelt voor een kind dat je niet mee telt in de maatschappij, dat je op geen enkel onderwijs behoort. Dat je gezegd word en wijsgemaakt dat je helemaal niets kan. Dan word je behoorlijk beschadigd in je zelfvertrouwen en psyche. Logisch toch dat je kind frustraties uit, hij word niet gehoord terwijl hij wel dingen aangeeft.

Ik wilde voor mijn zoon een plekje binnen onderwijs. Ik ben door een dikke muur heen moeten gaan maar met behulp van een onderwijsconsulent is het ons wel gelukt. Al blijft het nog moeilijk voor hem na alles wat hij heeft meegemaakt op de vorige school die hem compleet naar beneden haalden omdat zij hem niet begrepen. Ik ben zo trots op hem want hij doet zijn best. En dat ziet zijn huidige school gelukkig ook.

Mijn andere zoon liep vast in het eerste schooljaar, door de hoge huiswerkdruk en omdat er een muzieklerares heel lelijk deed tegen de kinderen. Mijn zoon en meerdere kinderen waren doodsbang van haar. Ik had dit aangegeven op school en ze deden er helemaal niets aan en ook zij gaven de schuld aan het thuisfront, dat mijn zoon zo angstig was. Ik heb de zorgcoördinator van die school benaderd en uitgelegd wat het probleem was en hij niet meer naar school durfde en zoveel moeite had met het vele huiswerk. Ook zij zocht het in onze omstandigheden en in haar verslag stonden de ergste dingen vermeld. Niets geen oplossingen aanreikend. Alleen maar beschuldigingen en veroordelingen naar mij.

Ik ben blijven staan voor mijn kinderen,voor ze opkomen, verdedigen en  gevochten tegen alle weerstand/onrecht van de scholen en instanties. Het heeft mij bergen energie gekost. Ik weet wat goed is voor mijn kinderen en ik ben in hen blijven geloven. En in mijzelf door  doorzettingsvermogen, geloof  en vertrouwen.

‘Ik begreep hun frustraties, waar ze tegenaan liepen op school.  En zij (de scholen en instanties) beweren NB dat ik geen goede moeder ben. En zochten het in de thuissituatie. Terwijl het in de weekenden en vakanties een verademing was dat ze vrij waren van school en wij het thuis heel gezellig hadden tot zondagavond, dan begonnen de spanningen bij de kinderen al op te lopen voor die enge maandag, dat ze weer naar school moesten ...”

Zij, de leerplichtambtenaar en de zorg coördinator hadden ervoor gezorgd dat mijn kinderen bijna uit huis geplaatst werden. De woorden van de Raad van de Kinderbescherming, brrr  … als ik niet snel een huis had voor dat de nieuwe schoolperiode begon, dan … Ik was tijdelijk ingetrokken op de bovenverdieping bij mijn oudste zoon die in een groot herenhuis woonde. Mijn relatie was door alle ellende kapot gegaan en het was heel moeilijk een nieuwe betrekking te vinden.

Omdat je op de huizenmarkt ook weer overal tegenaan loop. Toch na vele omwegen is het mij allemaal gelukt op tijd, voor de schoolperiode weer begon, een huis te bemachtigen. Een verhuurder die zulke hoge eissen stelde terwijl het huis al meer dan een jaar leeg stond. Toch heb ik het toch voorelkaar gekregen na 8 maal aangedrongen te hebben bij de verhuurder. Ik vocht voor mijn leven en die van mijn kinderen.

Ik was alles kwijt geraakt, mijn relatie, mijn werk, mijn inkomsten, mijn huisvesting en zij wilden ook nog eens mijn kinderen afnemen en geen instantie kon mij helpen. Overal werd ik van het kastje naar de muur gestuurd, ik heb overal achteraan gezeten en overal liep ik vast. Alle instanties die er zijn o.a. de gemeente, Bureau Jeugdzorg, de Raad van kinderbescherming, maatschappelijk werk enz. Niemand kon iets doen voor ons ondanks de hoge noodzaak.

De reden van de Raad van de Kinderbescherming, die dreigden de kinderen van mij af te nemen was, omdat de kinderen geen eigen slaapkamer hadden. Terwijl wij het heel erg goed hadden met elkaar en waren bewust dat deze situatie ook tijdelijk zou zijn. En wij een keer een huisje zouden vinden met een eigen kamer voor de kinderen.  Vroeger zaten er een paar kinderen op 1 slaapkamer, alsof dit schadelijk is voor de kinderen. Het gaat in dit geval om liefde die je geeft aan je kinderen. En daarbij komt dat wij in deze omstandigheden waren gekomen door de scholen waar mijn kinderen doodongelukkig waren en niet begrepen werden en instanties die niet kunnen helpen. Daarvoor hadden ze wel een eigen kamer toen ik nog samenwoonde en toen waren de problemen met school er al.

Stel ze hadden mijn kinderen geplaatst in een vreemd gezin. Ik wil er niet aan denken wat de gevolgen waren geweest. Weet je wat voor groter drama dit had kunnen worden. En daarbij komt dat de problematiek die mijn kinderen ondervonden op school niet was weggenomen. Denk je nu echt dat ze dan wel met plezier naar school hadden gegaan, vanuit een vreemd gezin?

Zij hadden zich gaan verzetten, nog meer frustraties bij de kinderen, ze hadden weggelopen terug naar mij toe. Wat voor gevolgen geeft dat dan weer? Laat ik er maar over ophouden want ik wind mij enorm op en ik ben erg ongerust en leef mee met vele gezinnen die dit dus wel meemaken. Onmacht van de ouders, onmacht van het kind. Allemaal frustraties terwijl er oplossingen kunnen zijn om dit allemaal te voorkomen.

Is het normaal dat een kind gefrustreerd uit het raam van een klaslokaal springt en botbreuken oploopt.

Is het normaal dat ouders onderduiken voor Bureau Jeugd Zorg die kinderen behoren te beschermen en ouders behoort bij te staan.

Is het normaal dat er ouders vluchten naar het buitenland omdat ze geen andere uitweg meer hebben op een normaal gelukkig gezinsleven.

Is het normaal dat ouders met hun kind voor de rechter gesleept word voor NIETS.

Is het normaal dat kinderen zomaar uit huis geplaatst worden, weg van hun ouders en vertrouwde omgeving

En zo kan ik nog wel even doorgaan ...

 

Z A T

Zo even facebook openen, nog even relaxen. Ik klik op meldingen en bij het eerste bericht dat ik open, barst ik in huilen uit. Ik kan niet meer stoppen ...

Ik zit in een besloten groep van aandacht voor thuiszitters.

Thuiszitters zijn kinderen die door diverse omstandigheden thuis komen te zitten doordat zij niet in dit huidige onderwijssysteem passen.

Ik moet het eigenlijk zo zeggen, dat het huidige onderwijssysteem niet op ieder kind gericht is. Dus vallen er een hele groep kinderen buiten de boot.

Ieder kind is anders ...

Veelal zoeken deze kinderen het in zichzelf, dat er iets mis is aan hen en zo ontstaan er verschrikkelijke toestanden. Waar ook de ouders onder lijden.

En helaas ken ik er heel veel voorbeelden van. Ouders die onderduiken om hun kinderen te beschermen tegen diverse instanties, kinderen die een zelfmoordpoging doen of niet meer willen leven en het leven hierdoor niet meer aankunnen.

De druk word voor sommigen te groot en kunnen hierdoor een wanhoopsdaad verrichten. En dan is het vaak te laat.

Terugkomend op het bericht dat ik vol afschuw las …

Een kind dat de druk van de school niet meer aankon is gewoon uit het raam gesprongen? Ik voelde de wanhoop, de onmacht en het verdriet van het kind én de ouder. Hoe kan school dit zo ver hebben laten komen dat een kind uit het raam springt? Beide hiel botten gebroken, fractuur in voet en meerdere lendenwervels gebroken...

Een kind behoort met plezier naar school te gaan!

Wanneer wordt er nu eindelijk geluisterd naar onze kinderen die steeds meer en meer aangeven dat zij frustraties ondervinden op school.

Nee! Het ligt niet aan hen, waarin dan weer de oorzaak wordt gezocht. Het kind is dit, het kind is dat, het kind heeft dit of het kind heeft dat of nee misschien ligt het zelfs wel aan de ouders, want die zijn net gescheiden. Steeds wordt de oorzaak weer ergens buiten het werkelijke probleem gezocht.

Snapt een school dan niet dat niet ieder kind de zelfde capaciteiten heeft? Zou het zich niet meer moeten richten op wat de kinderen nodig hebben? SCHOOL bedoeld om een kind onderwijs te bieden? Ja, dat doen ze, te veel scholen geven, helaas,  onder 'wijs'. Ver beneden de maat.

En dan ondervind het kind problemen op school, het word als probleemkind bestempeld en dan komt het ZAT team in beeld. Wat letterlijk betekent het Zorg Advies Team. En die gaan beslissen over ons kind. En veelal komt het er op neer dat het kind een stempel krijgt.

Als de basis niet veranderd kan je lang naar oplossingen zoeken

Ik heb meegemaakt dat het ZAT sprak over mijn zoon zijn toekomst. Het ging erover of hij een beschikking kon krijgen voor praktijkonderwijs, waar hij volgens de kinderpsychologe, die ikzelf had ingeschakeld, het beste tot zijn recht zou komen.

Het ZAT van de aangewezen school ging uit van de verslagen van zijn vorige school ? De school waar hij moeilijkheden ondervond omdat hij daar niet op de juiste plaats zat. Deze school had hem namelijk afgeschreven voor elk ander onderwijs. Zij hadden hem opgegeven.

Als een kind problemen heeft behoor je in oplossingen te denken!

Als ik zelf geen acties had ondernomen, dan had zijn vorige school mijn kind geplaatst op een dagbesteding met verstandelijk gehandicapte ouderen, een jongen van 14 jaar!

Hoe kan het ZAT dan een werkelijk beeld creëren van een kind, die juist problemen ervaart op zijn vorige school?

Ik heb het ZAT verzocht mijn zoon nogmaals een kans te geven en hem persoonlijk te zien en te testen of hij toch op deze school een kans mocht krijgen, bijvoorbeeld een proefperiode te geven en dan beslissen of hij binnen dit onderwijs zou passen.

Dan pas kan je beoordelen wat goed is voor een kind. Nu was het zo dat zij hem ver-oordeelden en hierdoor dus geen praktijkbeschikking gaven. Wat zij over mijn kind schreven is gebaseerd op ? Hoe pijn doet dat!

En het ergste de afwijzing die ik in de bus kreeg. In deze brief hadden ze het namelijk over iemand anders. Er stond gewoon een andere naam. Hoe zorgvuldig ben je dan?

Weet je? Wij zijn het ZAT Wij … ouders!

ZAT dat men maar over ons kind beslist zonder dat wij zeggenschap hebben!

ZAT dat ons kind lijdt op school onder erbarmelijke toestanden

ZAT dat wij als ouder(s) lijden dat ons kind lijd

ZAT van de bemoeienissen van allerlei instanties

ZAT dat ons kind in een hokje gestopt word en vast komt te zitten

ZAT dat ons kind naar beneden word gehaald

ZAT door de te hoge verwachtingen en eisen die er door school gesteld worden

ZAT om machteloos te staan ...

ZAT ZAT ZAT

"Ondertussen door volharding heb ik het wel voor elkaar gekregen dat hij op een prachtige praktijkschool is gekomen die hem wel een kans gaf! En mijn zoon is enorm opgebloeid. Een citaat van zijn mentor: 'Ik heb vele kinderen meegemaakt maar zo snel heb ik een leerling niet zien groeien.' Hoe mooi is DAT! "

 

Echt een gekkenhuis ..

En hier zit ik dan … waar ik bang voor was is uitgekomen ...

Eind oktober vorig jaar vroeg ik dringend om hulp. Ik moet voor mijn kinderen blijven staan. Dat heb ik die vrouw van maatschappelijk werk gezegd, Mijn grootste angst, dat ik weg zou valllen. Mijn kinderen waren doodongelukkig op school en liepen tegen bepaalde dingen op waar ze heel veel moeilijkheden mee hadden in hun dagelijkse gang naar school en werden niet gehoord en geholpen. Niet naar school durven, willen, kunnen. En ik stond als moeder met al mijn verantwoordelijkheid machteloos en raakte uitgeput.

En nu .. meer dan een jaar later ben ik letterlijk opgebrand. Lijfelijk ben ik er dan nog wel maar functioneer niet op de manier zoals ik zou willen en zoals ik werkelijk deed. Ik herken mijzelf niet meer. Ik zit nu bijna vier maanden in onze nieuwe woning. Ik heb een paar keer gekookt. Ik schaam mij diep. Veel kant en klaar maaltijden en makkelijke maaltijden.

Ik heb de energie gewoon niet, wat mij enorm frustreert.

Alles is te veel. Een doos tillen weegt me zwaar. Ik takel mij op voor de dingen waar ik echt voor moet zijn. Ik, die alles aankon en zelfs voor anderen veel kon betekenen, kan zelf niet meer. Uitgeput van het vechten en overleven … de laatste jaren.

Ik huil en huil. Het knopje, dat ik normaal kon omzetten werkt niet meer. Mijn geest kan mijn lichaam niet meer bedienen. Ik ben een doorzetter van nature, maar ik kan er niet meer bij. Waar is die doorzetter gebleven? Een overweldiging van verdriet, ik zit in een rouwperiode.

Juist nu ik de rust gevonden heb .. is de klap gekomen. Meerdere mensen om mijn heen waarschuwden mij al. Wacht maar tot je straks in rusttoestand komt dan komt de klap. Nou, ze hadden gelijk.

En ik kon er niets aan doen. Ik moest vechten en overleven. Als ik dat niet had gedaan was ik niet waar ik nu was. Ik kon niet stilzitten of rusten. Nee, ik moest vechten voor mijn kinderen, ons leven.

Nou, dat heb ik gedaan! Als in een nachtmerrie hadden ze mijn kinderen af willen pakken terwijl ik alleen maar hulp vroeg voor hen op school? Dat was de aanleiding die een heel naar en langdradig staartje kreeg.

Deze burnout kom ik ook te boven. Mijn tweede in dit leven. Daarna is toch ook alles goed gekomen, al dacht ik van niet. Het heeft alleen tijd nodig.

Wat mij het meest frustreert in mijn verhaal is dat er niet echt directe hulp is geboden door sommige instanties en het geheel nog veel erger hebben gemaakt waardoor wij nog meer in de problemen zijn gekomen. En dat stuk begrijp ik niet !

Sommige mensen zitten bij instanties, die hulp zouden moeten verlenen, gewoon niet op hun plaats en begrijpen er helemaal niets van. Ze halen je er niet uit en naar boven maar naar beneden. Onbegrijpelijk blijft het. Het is niet voor niets het bekende kastje naar de muur sturen. Nou dat heb ik letterlijk ervaren.

En dan krijg je achteraf ook nog de schuld dat je te veel instanties hebt ingeschakeld? Daar werd ik op aangevallen door de Raad van kinderbescherming, die werd ingeschakeld door de handelingen van de leerplichtambtenaar. Dat ik te veel hulp gevraagd heb! Maar als instanties mij doorsturen, die mij niet kunnen helpen, ga ik verder hulp zoeken tot ik hulp krijg. Logisch toch? 

En gelukkig en dankbaar dat ik verder bleef zoeken, want uiteindelijk is het nu allemaal goed gekomen.

De leerplichtambtenaar die onze nachtmerrie bezorgd heeft omdat zij ons als verdachte van een strafrechterlijk feit: verzuim heeft aangeklaagd, kreeg een koekje van eigen deeg en stond op de rechtzitting zelf terecht. Zij werd door de rechter aangesproken op haar handelingen en de rechter zei haar, dat wij, mijn zoon en ik, deze rechtzaak nooit hadden moeten meemaken. Wel hebben wij het moeten doorstaan.  

Ik heb een bezwaar ingediend bij de gemeente en het antwoord van hen was: "De leerplichtsambtenaar is al aangesproken op haar gedrag door de rechter, zodoende doen wij er niets meer aan." Niets geen excuse voor de verschrikkelijke benarde situatie waar wij in waren gekomen.  

Echt … een gekkenhuis!


Wat doet onze maatschappij onze kinderen aan?

Het lijkt wel of ik veel verder ben als de rest. Zien ze het dan niet? Zoals ik het zie en voel? Begrijpen ze het dan niet? Vele kinderen lijden hier onder en hierbij ook de ouders. Dat soms tot drama's kan leiden ....

En dan word het in dit systeem nog zo gedraaid dat de ouders en kinderen de schuld krijgen … ??

Het (onderwijs) systeem wilt kinderen iets laten leren wat voor sommigen onmogelijk is. Drammen dus van de leerstof die zij denken die nodig is om een kind in zijn ontwikkeling verder te helpen ??

Ik ga er altijd vanuit dat iemand goede bedoelingen heeft, misschien mijn fout, maar dit zijn geen goede bedoelingen voor onze gehele samenleving. Het kan echt anders! Het lijkt nu een omgekeerde wereld.

Kinderen zijn onze toekomst. Op de manier zoals het nu gaat worden ze kapot gemaakt, waarbij hele gezinnen verwoest worden, door wet - en regelgeving en de instanties die daarop volgen. Een verkeerde benadering.

Oké, wat is het doel? Onze kinderen zodanig “wijs” te maken. Door iets wat niet ieder kind kan beheersen? Frustraties volgen bij het kind door de hoge eisen en verwachtingen die gesteld worden.

Waardoor zoveel problemen veroorzaakt worden. Allereerst een negatief zelfbeeld dat gevormd word bij het kind. Het kind word hierdoor aangepraat dat het niets kan of niet alles kan. Maar heb je ook echt werkelijk alles nodig?

Kan je een vis in een boom laten klimmen?

Als je eens bedenkt: Hoe zou dit voelen bij een kind die zo leergierig is en zeker kan én wil leren? Ieder kind kan leren, is mijn mening. Ieder kind is goed in iets! Ieder kind heeft zijn talenten. Benut deze zou ik zeggen!

Geweldig voor onze maatschappij. In plaats van ze in een hokje te (willen) stoppen WAARDOOR ZE HELEMAAL VAST KOMEN TE ZITTEN. EN HUN TALENTEN VERBORGEN WORDEN GEHOUDEN.

Zo worden zij juist beperkt in hetgeen waar ze goed in zijn. Als de kinderen dus iets niet kunnen ligt het volgens de maatschappij aan het kind en worden zij doorverwezen naar … en krijgen zij een stempel opgedrukt, maar ligt het wel allemaal aan het kind??

Waarom zien jullie dit niet? En leven jullie volgens artikel 1.3 en 5.6 omdat dit is vastgelegd door .. ? Tja wie vraag ik mijzelf af. Wie bepaalt de toekomst voor onze kinderen? Gaat het hier nog om het doel? Want wat was het doel ook alweer? Voor we het uit het oog verliezen?

ONZE kinderen … ONZE toekomst! .. in ONZE maatschappij !

Juist .. ONZE kinderen, de toekomst voor onze maatschappij, zo in hun kracht te zetten in hetgeen waar ze goed in zijn!!! En hierbij een bijdrage leveren aan onze maatschappij. Zodat zij goed werk kunnen verrichten en hiermee hun brood kunnen verdienen. Dat is het doel !

Vanavond was ik op een ouderinformatieavond van school. Ik begrijp hun goede bedoelingen, maar heb ook mijn mening hierover en zou zo willen in haken op hetgeen wat er verteld werd.

Het gaat hier om een school die praktijkgericht is. Naar mijn mening de allerbeste school die een kind maar kan hebben. Want hier kan je iets mee op de latere arbeidsmarkt. Alleen op een praktijkschool krijg je dus geen diploma omdat deze kinderen moeilijker met het hoofd kunnen leren. Alleen maar certificaten.

Ben je met een diploma op zak meer waard? Ik zeg: NEE!

Nu werd er zo op die avond verteld dat sommige kinderen toch liever een diploma zouden willen behalen. Is dit niet zo omdat de maatschappij een diploma zo belangrijk heeft gemaakt?

Dat kon! Alleen moesten zij aan alle voorwaarden voldoen, dus weer die hoge eisen en verwachtingen van de vele informatie willen stoppen in een kind die het niet allemaal kan beheersen. Stel, hij is zo goed in praktijkopdrachten, hij maakt wat er gezegd word. Maar helaas rekenen dat kan hij niet en ZAKT voor zijn diploma. Zonde toch?? Heeft hij rekenen nodig als hij prachtige meubelen maakt?

En dan denk ik … Waar zijn ze in godsnaam mee bezig?

Een kind en zijn/haar ouders komen hierdoor zo in de problemen. Een kind voelt zich hierdoor zo naar beneden gehaald en ouders voelen zich machteloos staan. Het kind geeft zijn/haar talent op … en wilt niet eens meer leren, want .. hij/zij kan toch niets. Omdat hij/zij niet aan de eisen en verwachtingen kan voldoen. En krijgt hierdoor te maken met een leerplichtambtenaar, want een kind moet tot zijn achttiende naar school! En ouders worden terecht gesteld omdat hun kind niet naar school wilt. En krijgen het met allerlei instanties aan de stok. Ik zou zeggen: Word wakker AUB?!

Een omgekeerde wereld? JA!

Ter verduidelijking:

Ieder kind wilt leren ..

Onschuldig, gaan ze met plezier naar school

Sommigen komen er doorheen

Sommigen haken af ..

 

Zij kunnen niet alles wat er verwacht word

Zij laten zien wat ze kunnen

maar .. het is niet genoeg

Zij worden gekleineerd en afgedaan

 

Waardoor zij.. zichzelf niet meer mee voelen tellen

Zij zijn stom en kunnen toch niets

Alles word gericht op wat ze niet kunnen

 

Maar o mijn god …

Wat kunnen ze wel?

Zo veel ….

Als ze dat eens zouden willen zien …

wat zouden er dan veel problemen

ineens opgelost zijn!

 

 

 

 

 

 

 

 

Even in het NU ...

Ik zit in mijn auto, de enige plek momenteel waar ik echt even tot rust kom. Even de ogen sluiten, richt ik mij naar binnen. Een heerlijk gevoel. Een moment rust, even in het NU.

Ik voel warme golven van geluk door mij heen gaan en omdat mijn ogen gesloten zijn, ben k mij ten sterkste bewust en voel mijzelf! Ik heb keihard gewerkt de laatste tijd om een toekomst voor mijn kinderen en mij op te bouwen. Dat het helaas door onvoorziene omstandigheden en een samenloop van omstandigheden niet zo uitpakte, dan dat ik wilde, voel ik mij op dit moment intens gelukkig.

Ik weet, dat ik er nog niet ben, maar wat ik al voor elkaar gekregen heb, daar denk ik aan! Mijn zoon Jaimy op de juiste plaats binnen het onderwijs. Hij is zielsgelukkig! Mijn jongste zoon Joey begint in de nieuwe schoolperiode op een zeer goede school, een kleine groep leerlingen met een persoonlijke benadering naar de kinderen.

Dat kinderen met plezier en met succes naar school gaan, wilt toch iedere ouder. Waar zij begrepen worden als individu en de talenten van het kind gestimuleerd worden. Dat is het allermooiste wat er is, want daar draait het om. Daar begint het mee.

Als ouder voel je je gelukkig!

Ook heb ik een enorme schat aan informatie ontvangen door alles wat ik heb meegemaakt, de laatste periode. Hoe mensen onverwacht in de problemen kunnen komen en dat de hulpverlening hierin niet voldoende inspeelt. En wat mensen nodig zouden hebben. Ik heb het allemaal mogen ervaren. Het was pittig, maar hoe gek het ook klinkt, ik ben dankbaar. Waarom? Zou je denken?

Omdat … ik het grote geheel overzie en ik het als mijn taak voel, hier iets mee te doen. Het is mij nog niet helemaal duidelijk genoeg, maar ik weet dat ik op weg ben naar mijn doel. Ik krijg iedere keer kleine stukjes te zien en wanneer de tijd rijp is, begrijp ik het nog beter. Dank daarvoor, dat ik deze opdracht mag vervullen..Ik weet dat het te maken heeft met de huidige systemen en procedures, in de hulpverlening, instanties, onderwijssysteem, opvangcentra e.d.. Waar ik mij ook erg druk om maak. Het raakt mijn hart.

Het lijkt af en toe wel een omgekeerde wereld.

Die niet verder gecontinueerd moet worden. Ik voelde dit al eerder … Als ik dan op mijn werk weer een document stempelde en ondertekende … Ik deed dit op de automatische piloot, maar wat gaf het mij voor voldoening? Ja, ik maakte er zelf een spel van in snelheid. Stempelen, tekenen, stempelen, tekenen om voldoening te krijgen. Maar het vulde mijn hart niet … met wat ik nodig had.

Ik had dus bijna 24 jaar een goede baan, met zekerheid, bij de Douane. En, als je een baan als rijksambtenaar heb, tja dan zit je goed toch?! Alleen daar gaat het bij mij niet om. Toen alle werkzaamheden naar het binnenland werden overgeheveld, miste ik nog meer de voldoening. En om het kort te houden, heb ik ontslag genomen en ik ben mijn hart gaan volgen. Want ik wilde mensen helpen. Ik ben als zelfstandige gaan fungeren. Ik heb zulke mooie momenten gekend maar ook heb ik veel tegenslagen mogen meemaken, maar hierdoor ook weer veel leermomenten gekend. En door tegenslag laat ik mij niet afleiden. 

Want … tegenslag maakt je nog sterker!

Natuurlijk zou ik ook een bedje willen dat helemaal gespreid was, alleen wat leer je dan? Om je levensdoel te behalen? Want ook jij hebt een levensdoel hier op aarde. Het is aan jou om er achter te komen. Om die voldoening te vinden die JIJ nodig hebt!

Een vraag: “Waar maak jij je het meeste druk over in de wereld?

Zou je daar niet iets mee willen doen? Ik weet, je kan de wereld niet veranderen maar wel een stukje. Zet je daar voor in! Voel die connectie met je hart. Als je daar bewust van word zit je op jouw weg.

En die weg gaat niet zo vanzelf als je zou denken. Daar is doorzetting voor nodig, dus volharding. Ook door moeilijke tijden, helaas.

Blijf geloven in je doel !!

Je komt heel wat mensen tegen die er niet meer in geloven en zien het als falen, maar jij weet beter. Ga door, tot je er bent! Luister naar je hart. Altijd! 

Ik weet, waar ik heenga, daardoor heb ik de ervaringen nodig die ik op mijn pad krijg. Om te groeien, sterker te worden, klaar te zijn. Met dank aan de ervaringen, die mij sterker maken!

Ik open mijn ogen weer en volg mijn gevoel

verder … naar mijn levensdoel ;)



In eerste 'instantie' ...

zouden zij moeten denken aan het welzijn van het kind!

Met de woordspeling in de titel laat ik jullie raden waar dit verhaal over gaat. Ouders die hier mee te maken hebben (gehad) zullen het direct begrijpen. Ja, deze instantie behoort kinderen te beschermen. Ik heb er kennis mee gemaakt en wil de volledige naam niet vermelden in mijn verhaal omdat ik er de rillingen van krijg. Dat zegt genoeg lijkt mij.

Als ouder voel je je niet begrepen en je voelt je zwaar in de steek gelaten door hen die er juist voor je kind zouden moeten zijn. Helaas hebben zij te weinig expertise in de kindeigen problematiek die ook een rol in het geheel kan spelen. Zij vormen een verkeerd beeld en houden zich vast aan een beeld, zoals het zou moeten gaan. Alleen als een kind moeite heeft met sommige dingen in het leven, krijgt het kind een diagnose, als bijv. autisme. En eigenlijk verwachten zij dan dat het kind zichzelf net zo ontwikkelt als een kind die een normale ontwikkeling doorgaat. Hoe kunnen zij, dit verwachten? Een kind die het al moeilijk heeft, én tegen dingen aanloopt in het leven, nog eens onder druk zetten?

Denken zij in het welzijn van het kind ?

NEE! k zal en kan deze vraag beantwoorden door mijn ervaringen.

Mijn kinderen hadden hulp nodig, omdat zij gefrustreerd raakten door bepaalde factoren die plaatsvonden m.b.t. school. Dit kregen zij niet. Deze instantie, die denkt dat ze het beste voorhebben met het kind, hebben het alleen maar erger gemaakt. Zodat wij in een zeer boze nachtmerrie beland zijn. Deze instantie beseft niet wat zij kinderen aandoen en hierbij het hele gezin, die er zwaar onder lijdt.

Wat kregen de kinderen wel door 'hun inzet'?

Nachtmerries, het gevoel niet goed genoeg te zijn of dat er iets mis is aan ze, frustraties, zorgen, paniekaanvallen, doodsangsten, woede, onbegrip!

Dit alles door het onrecht wat hen aangedaan wordt. Ik begrijp dat deze emoties loskomen bij kinderen. Deze emoties zijn heel normaal. Als men nu eens achter de frustraties leert kijken. Een kind geeft dan ook een signaal af en niet voor niets. Waarom is het kind gefrustreerd als het naar school moet? En waarom voelt het zich in de vakanties en weekenden ontspannen?

En juist thuis, in een veilige omgeving laat het kind zien wat er speelt. Hier ligt dan een (vaak machteloze) taak voor de ouder om dit op te pakken en er iets aan te doen, alleen in dit geval sta je als ouder met je rug tegen de muur. Omdat je er niets aan kan doen! Het enige wat je kan doen als ouder, is je kind opvangen en het gerust te stellen. En zeggen dat het beter wordt, dat ze nog even vol moeten houden, dat je er als ouder aan werkt door de hulp te vragen waar nodig. Al helpt dat helaas ook niet.

Eerst worden de frustraties die het kind uit, in het kind zelf gezocht. Het kind wordt bestempeld als een zorgenkind, een moeilijk (lerend) kind, het komt door de kindeigen problematiek, het is een lastig kind. Wat ze allemaal niet verzinnen. Belangrijk is dat er op het kind ingespeeld word. Wat heeft het kind nodig? Zodat het zich prettiger in zijn/haar vel gaat voelen?

Zie ook mijn blog: http://eenbeterewereldsamen.blogse.nl/log/kinderen-jongeren/als-een-kind-zich-goed-voelt-gedraagt-het-zich-beter.html 

Een moeilijk lerend kind of zelfs een zeer moeilijk lerend kind. Lees de zin hiervoor aub nogmaals!

Weet je hoe erge stempel dit is voor een kind?

Mijn overtuiging: Ieder kind kan iets leren!

Maar niet hetgeen wat er verwacht wordt van het huidige onderwijssysteem. Omdat de kinderen sommige lessen niet aankunnen worden zij als moeilijk lerend bestempeld. Wellicht ligt hun kunnen wel in een heerlijke maaltijd koken? Waarom is alles op het hoofd gericht? 

Dan door de frustraties wat het kind uit, wordt de schuld veelal doorgetrokken naar het gezin. En er wordt gezocht in de thuissituatie (omgevingsfactoren) waarom het kind zo 'lastig' is. Of het ligt aan de ouders, dat ze hun kind niet onder controle krijgen of erger nog: niet kunnen opvoeden omdat het kind niet meewerkt. En als je dan toevallig net verhuisd of gescheiden bent, dan ligt het daaraan!

Als gezin, waren wij door een samenloop van omstandigheden in een onvoorziene situatie terecht gekomen. Toch onder de omstandigheden waarin wij verkeerden, hadden wij het samen goed. Omdat ik als moeder van alles het beste maak ondanks de omstandigheden. Samen sterk!

En denk je dat er hulp was? Nee, het kwam door onze situatie, dat mijn kinderen op onderwijs vastliepen en gefrustreerd waren.

Dit was hun visie en je bent uitgepraat.

Door leerplichtambtenaar is een Proces Verbaal opgemaakt;

Hierdoor ga je een zeer zwaar proces in!!! Echt onmenselijk!

De RVKB doet een groot beschermingsonderzoek naar de reden van het verzuim. De emoties die door ons heen gingen zal ik jullie besparen.

Dan krijg je een concept rapport binnen van de RVKB, van maar liefst 23 pagina's, om maar even door te nemen.

Ik heb er 14 uren over gedaan om een verweer te schrijven. Gelukkig met behulp van een hele goede vriend! Zelf had ik dit niet aangekund namelijk, omdat de stof in het rapport zo pijnlijk is en ingewikkeld. En vooral dat het op een wijze is geschreven alsof je een crimineel bent en ieder moment opgepakt kan worden. De emoties werden mij te veel.

Je voelt je schaakmat gezet

Maar … ik laat mij niet zomaar schaakmat zetten. Het gaat hier om kinderen die geschaad worden en ik denk wel aan het welzijn van het kind. Vandaar dat ik niet opgeef!

Waar zijn we toch allemaal mee bezig en dan word je ook nog beschuldigd door deze instantie, dat je als ouder te weinig leuke dingen met je kinderen doet? Weet je hoe zware druk er op het gezin komt te liggen en dat de ouder keihard zijn best moet doen te blijven staan? Door alle onnodige problemen die zij creeren? En alles in werking moet zetten en regelen, de tijd die ik erin heb moeten steken? Hoeveel energie het mij kost om aan hun wensen te voldoen? Door de geenhulp van de instanties ben ik mijn sociale zekerheid en huisvesting kwijtgeraakt. En nu wordt ik beschuldigd door een instantie dat de kinderen geen eigen kamer hebben? Alsof ik er zelf voor gezorgd heb dat dit alles met ons gebeurde? Het is een omgekeerde wereld.

Stephen King zou hier een film over moeten maken. Dit word dan zeker zijn engste film ooit.

Wat hadden de kinderen nodig, beste instantie die het goed voor heeft met kinderen?

Zij hadden jullie nodig! Om met spoed bij te staan en te helpen dat zij zich prettiger gingen voelen.

Dat hun problemen gehoord werden, waar zij tegenaan lopen en ja … dat er iets op een positieve manier gedaan werd. Zij hadden jullie begrip nodig om hen een veilig gevoel te geven.

In plaats van de omgekeerde wereld: een proces verbaal op te maken met als gevolg een rechtszaak en een tweede rechtszaak met de dreiging om ze ook nog eens onder toezichtsstelling te plaatsen?

Hoor het woord onder toezicht stelling. Klinkt niet echt positief? Waarom niet gewoon hulp die nodig is, echt nodig is, aan te bieden? En dan onder een positieve benaming, bijvoorbeeld: Ondersteuning Gerichte Gezinshulp. (OGG). 

Allereerst begrip voor de omstandgheden waarin een gezin verkeert en aansluitend gerichte hulp en handvaten aan te reiken die het gezin nodig heeft. 

Als ouder staan wij, zoals nu de de procedure is, veelal machteloos.  Het enige waar wij nu macht over hebben is, onze kinderen zo goed mogelijk opvangen in ... een wereld die ik niet begrijp.

Lieve ouders, geef niet op en blijf in jezelf geloven en vecht .. tegen alle onrecht!








Dan zou ik willen dat ik kon toveren ...

Badend in het zweet, werd ik klokslag half 5 wakker. Oh laat me nog even slapen lieve heer, ik heb het zo nodig. Mijn slaap is nu zo belangrijk. Ik probeer weer te slapen maar blijf keren. Op mijn linkerzij, op mijn rechterzij, op mijn rug. Het helpt niet. Ik voel de enorme angst weer in mij opkomen. Nee ik ben weer wakker en voel direct de realiteit waarin ik terecht ben gekomen.

Wanneer stopt het en komen er oplossingen? Alles raast achterelkaar, door elkaar in mijn hoofd.

Een trein aan gedachten. Dit moet ik doen, daar moet ik aan denken. Ook het liedje Met hart en ziel hoor ik afspelen in mijn hoofd. Is het een teken? Het is één ding waar ik zeker mee bezig ben.

Ik leef en vecht mét hart en ziel.

Er is op het moment zoveel onzekerheid op elk vlak in mijn leven. Mijn situatie is zeer onstabiel. Geen thuis, geen basis meer voor mijn kinderen en mij, door alle tegenslagen. Een basis in je leven is zo belangrijk, een fundament waar je op kan bouwen. En je veilig voelen of terugtrekken. Er zal toch ergens een plekje zijn, waar wij rust vinden. Ik ben er al zo lang naar op zoek.

De kinderen op een fijne school waar ze leuke vrienden krijgen. Ik heb de laatste tijd zoveel tegenslagen gekend, dat het alleen maar beter kan worden. 

Ik blijf hoop en vertrouwen hebben 

Momenteel zit ik muurvast met mijn rug tegen de muur. In een voor ons nog vreemde nieuwe stad.

Jaimy heeft helaas de pech dat hij 2 ½ jaar op een verkeerde school zat waardoor er heel wat problemen zijn gekomen. Hij is door de school psychisch zo onzeker gemaakt. Hij denkt nu dat hij niets kan en voelt zich nutteloos in deze maatschappij. Omdat er geen plekje voor hem is.

Na 3 maanden wachten werd hij helaas afgewezen op praktijkonderwijs in Bergen op Zoom. Zij gingen uit van de verslagen van de school waar hij niet paste. Hoe krom kan het zijn? Een ZAT team praat over mijn zoon uitgaande van verslagen en wijzen hem af zonder hem gezien of getest te hebben. Ik heb dan ook gevraagd voor een persoonlijke benadering. Dit werd ook afgewezen. Mijn zoon zakte nog dieper in de onzekerheid.

Onterecht natuurlijk, maar leg dat maar eens uit. Ik doe dit wel, maar na jaren een verschrikkelijke tijd op school meegemaakt te hebben, is zijn hele vertrouwen in een school weg.

Als je ook nog eens bedenkt dat hij heel lang op regulier onderwijs heeft gezeten en zijn autisme laat ontdekt is. Dan begrijp je wel hoe zwaar Jaimy, maar ook het gehele gezin, het heeft gehad.

De basisschool had dit veel eerder moeten ontdekken ,alleen was er toen nog niet zoveel bekend van autisme. Op zijn elfde jaar is het pas ontdekt en heeft hij 1 jaar rust gehad op speciaal basisonderwijs.

  Kinderen met autisme hebben een positieve benadering nodig !!

Ook de druk van zijn huidige school en de leerplichtambtenaar op ons gezin is zeer zwaar en maakt het allemaal nog erger.

Eindelijk na maanden zoeken heb ik door mijn eigen acties de juiste persoon gevonden. Een onderwijsconsulent, vanuit Den Haag aangestuurd, die nu alles gaat uitzoeken.

Waarom hebben de instanties en de leerplichtambtenaar mij dit niet vier maanden eerder verteld, dan waren we een stuk verder geweest. Toen ik overal om hulp vroeg voor de juiste plek voor mijn zoon. Wij hebben hierdoor een enorm moeilijke en lange weg moeten bewandelen. Die heel veel spanningen, frustraties en stress hebben gegeven.

Ik bemerk dat ik op oerkracht drijf. Al weet ik dat, als we de rust gevonden hebben, de terugslag nog komt. Maar ik mag dit pas hebben als alles veilig is en in rust. Ik moet nu strijden en vechten voor mijn kinderen. Anders brengt het ons nergens en is alles voor niets geweest. Ik moet doorzetten en ik zal door die dikke muur van onbegrip en onrechtvaardigheid heen komen ! 

 Ik laat mijn gezin niet kapotmaken door instanties en wet - en regelgeving.

 Kinderen zijn het allerbelangrijkste in mijn leven!

Ik heb het gevoel dat ik aan de grond zit vastgenageld. Ik kan geen kant op. Ik voel geen hulp, medewerking van de instanties in onze nu wel heel kritieke situatie.

Eerder bedrog, tegenwerking en vernietiging. Door mijn inkomstenverlies kom ik ook hierdoor financieel in de problemen.

Hiervoor heb ik hulp gevraagd: Dat ik moet blijven staan voor mijn kinderen.

Staan blijf ik zeker alleen vooruit komen is beter ...

Het tekort aan geld nu drukt mij enorm naar beneden. We moeten toch ook eten. Het lijkt alsof de instanties zich niet bekommeren om ons welzijn. Ze luisteren naar je verhaal maar er wordt geen directe actie ondernomen. Terwijl dit juist zo nodig is.

Ik zit nu met twee kinderen thuis, die het heel zwaar hebben met de schoolgang, omdat zij tegen het huidige onderwijssysteem oplopen !

Ik kan het gewoon niet geloven. Ik dacht een mooie nieuwe start in een nieuwe stad met betere toekomstmogelijkheden voor mijn kinderen. Wat zo mooi begon, als een mooie droom, lijkt nu als in een nachtmerrie. Waarom zit alles zo tegen, terwijl ik alleen goede bedoelingen had voor de toekonst voor mijn kinderen.

Toch denk ik dat het een reden heeft. Later zal ik het hopelijk begrijpen. Ik blijf doorgaan tot er oplossingen zijn voor de problemen waarin wij terecht zijn gekomen.

De angst om naar school te gaan is bij mijn kinderen zo groot en aanwezig. Wat kunnen wij hieraan veranderen? Als het vrijdag en zaterdag is heeft iedereen even rust. De kinderen zijn ontspannen en hebben plezier. En op zondag worden ze weer bang omdat maandag nadert. Dan begint school weer ...

Ik durf het woord school bijna niet meer uit te spreken. Het naar bed gaan verloopt dan ook moeizaam en gespannen bij de kinderen. Bang om te gaan slapen. Je merkt dat de frustraties weer oplopen. Maken ruzie met elkaar en de sfeer is snijdend. En in de ochtend is het ook niet even gezellig omdat het niet vanzelf gaat. En vooral niet met plezier. Hoe ik ook mijn best doe om positief te blijven, ze te stimuleren en er gemakkelijker over na te denken, het helpt niet.

Het kost bergen energie en tijd om de kinderen zover te krijgen. En dan kan het nog gebeuren dat er net voor de schoolgang paniek uitslaat. Of dat de kinderen hun frustraties naar elkaar uiten.

Waarom is school niet gewoon leuk om naar toe te gaan?

Waarom maken ze school niet veel leuker en uitdagender? Dat een kind zelf zijn verantwoordelijkheid neemt om uit bed te komen. En in de avond met plezier en een gerust hart gaat slapen met de gedachten: Yes ! Morgen weer naar school!

Wat zou dat mooi zijn en een rust geven. Dat ze leuke lessen aangeboden krijgen variërend met een aanbod van theoretische vakken en praktijkvakken. Een school waar kinderen echt iets leren. Over henzelf, over wat ze allemaal wel kunnen! En die talenten bij de kinderen te vinden waar zij later vol zelfvertrouwen de maatschappij in kunnen. Dat de school gericht is naar de kinderen i.p.v. de kinderen gericht naar een schoolsysteem dat mijn inziens sterk aan vernieuwing toe is.

Dan zou ik willen dat ik kon toveren ...


Van overleven naar hulp vragen

Een hele grote stap voor mij omdat ik hulpland al eerder ken en dat is geen sprookjesland.

Het woord hulp lijkt mooier dan het is, weet ik uit mijn ervaring en van ervaringen van andere mensen. Al is het alleen maar even je verhaal doen aan iemand die het begrijpt. Dat was voor mij al zo belangrijk. Ik moest blijven staan voor mijn kinderen. Dat is het enige dat door mijn hoofd ging. Daarom durfde ik de stap te zetten. Ik denk dat je net geluk moet hebben en de juiste persoon moet treffen die je echt begrijpt. Dan pas kan je worden geholpen.

Die dag weet ik nog goed 28 oktober 2013. Ik trok de stoute schoenen aan om nu echt hulp te vragen in mijn situatie omdat een vriendin mij die avond ervoor deze tip gaf. En zij begreep mijn situatie en zei: Je hoeft niet alles alleen te doen. Je kan hulp vragen.

Alleen heb ik zo'n grote verantwoordelijkheid dat ik alles wel alleen doe. Ook al kan je als mens niet overal tegelijk zijn. Ik kon dat wel, tot op een zeker moment. Ik werkte overuren op vele gebieden en deed hierbij ook nog zwaar lichamelijk werk. Mijn lichaam begon zwakker te worden omdat ik te veel van mijzelf vroeg en dat wist ik. Alleen kon ik niet anders dan doorgaan. Overleven dus. Ik wist waar ik naar toe ging en dat hield mij op de been. Mijn doel: Een plekje voor mijn kinderen en mij.

Ik kwam namelijk uit een relatie die niet meer werkte. Met mijn partner heb ik dan ook besloten uit elkaar te gaan, dit om iedereen rust te geven. Het zou voor iedereen beter zijn, want wat we ook probeerden. Het werkte niet samen. De frustraties van mijn kinderen en van mijn partner en tot slot van mij. Ik ging dan ook tijdelijk op verzoek van mijn oudste zoon, bij hem logeren.

Ik zat die morgen op de bank met mijn hoofd naar beneden en voelde mij zo machteloos. De hartkloppingen door mijn lijf met het gevoel. Wie zou mij nu kunnen helpen?

Ik voelde zoveel pijn van het alleen moeten laten van mijn zoon Jaimy, die mij zo ontzettend nodig had.

Dat is het stuk waarin ik hulp in nodig had. En toch, moest ik hem alleen laten omdat ik zijn jongere broer naar school moest brengen. En daarna de verplichting had naar mijn werk en ik niet zomaar af kon bellen. Anders hadden we geen inkomsten.

Jaimy was zeer gefrustreerd van school en net voor de schoolgang haakte hij af. Raakte in paniek en schreeuwde: Ik wil niet naar school! Echt alles ging aardig, veel motiveren, tot we weg moesten. Veelal bleef ik eerst nog bezig hem toch mee te krijgen alleen verloor ik daarin tijd zodat mijn andere zoon te laat kwam op school. Helaas gaat de tijd verder.

En Joey voelde zich daar ook weer heel vervelend onder en raakte ook gefrustreerd. Vooral omdat hij ook zoveel verantwoordelijkheidsgevoel heeft. En ik voelde mij zo machteloos, omdat ik Jaimy niet meekreeg en Joey te laat is. Want wie word er op aangekeken? Juist de moeder. En geloof me, dat er geen begrip is om je heen. En dat ik te laat was op mijn werk is ook geen fijn gevoel. Maar gebeurde soms wel. Het is echt zo'n domino effect.

Ik ben iemand van op tijd komen en heb zeer veel verantwoordelijkheidsgevoel en had er enorm veel last van dat het niet werkte.

Omdat het in de ochtend veelal hetzelfde was, moest ik besluiten voor Joey om een tijd af te spreken dat wij echt weg gaan. Helaas hielp dit ook niet bij Jaimy. Een limiet stellen. Over zijn frustraties vertel ik later meer en de reden hiervan. Dit is een hoofdstuk apart.

Het positieve was, dat Joey in ieder geval op tijd op school was.

Ik was aangekomen bij maatschappelijk werk, daar waar de hulpvraag meestal begint. Ik kreeg een intakegesprek en na mijn verhaal verteld te hebben zou zij kijken naar wie zij mij het beste door kon verwijzen. Ondertussen had ik daarvoor in ieder geval al MEE ingeschakeld. Dit voor Jaimy omdat hij niet op de juiste plek zit op school en mijn hulpvraag bij MEE was om een juiste plaats te vinden voor Jaimy, waar hij zich wel goed voelt.

Na mijn hele verhaal gedaan te hebben. Dat ik er als moeder alleen voor stond en enorm veel verantwoordelijkheid heb maar helaas kan ik niet alles. Ik kan niet overal zijn. Ik kan veel en dat weet ik als geen ander. Maar niet ALLES.

Ik voelde dat mijn lichaam zwakker werd dus trok ik aan de bel. Omdat ik moest blijven staan voor mijn kinderen. In de zomervakantie had ik twee keer achterelkaar een nierbekkenontsteking opgelopen en ook was ik uitgedroogd door het te vele werken wat ik deed. Daarna kreeg ik wondroos. Dit betekende wel dat ik niet de uren verdiende die ik normaal deed. Ik had een oproepcontract en werkte daarin zoveel mogelijk in loondienst om een loonbriefje te realiseren.

Om zo snel mogelijk een huisje te kunnen huren voor mijn kinderen en mij. Ik ging weer een stukje achteruit in verdiensten. Heeft mij in totaal 3 weken gekost, waarin ik ook nog een week doorgelopen heb.

Op mijn werk met Jaimy in mijn gedachten, die gefrustreerd thuis lag. En er niemand voor hem was. Ik leed hier zo onder dat ik soms de tranen de vrije loop liet. Wie kan mij met deze gevoelens helpen. Wat kan ik hier als moeder mee doen? Een kind dat duidelijkheid en structuur nodig had om zich veilig te voelen. Ik kon hem op dat moment niet die veiligheid bieden. Dat deed zoveel pijn in mijn hart. Nog als ik eraan terugdenk dan begin ik weer te huilen. Zoveel verdriet. En wat was ik blind. Ik heb later mijn wake-up-call gekregen, na vele instanties verder.

Ik reed van hot naar her. Jaimy en Joey brengen halen van school. Omdat we 39 km verderop van hun scholen zaten. Meer dan 240 km op een dag met daaromheen mijn afspraken en werkzaamheden. Een opmerking van mijn oudste zoon: Mam je werkt alleen voor je benzine. En ik geloof het ook dat ik dat deed. Het was puur overleven.

Maar mijn hulpvraag heb ik gedaan. Wellicht is er hoop in deze verschrikkelijke situatie en kunnen zij mij helpen hoe ik er meer voor mijn zoon kan zijn die mij zo nodig heeft. En echt hulp kan krijgen in wat hij van een school nodig heeft.

Ik had weer een gesprek met MEE en ik voelde mij begrepen en hierdoor weer sterker worden. Begrip doet zoveel. Omdat zij ook vond dat er voor Jaimy toch een plekje moet zijn binnen het onderwijs. En niet wat de school zei dat hij een zorgzwaartepakket nodig had en 5 dagen naar dagbesteding moest. Hierover besteed ik meer aandacht in een apart hoofstuk van mijn boek.

Toch heb ik gemerkt dat ik zelf alle acties heb ondernomen en dat er niet veel gebeurt vanuit hulpland. Ze luisteren en daarmee is het veelal afgedaan.

Na het gesprek van MEE belde een aardige vrouwenstem op van het maatschappelijk werk om te vragen hoe het met mij gaat. Ik zei dat ik mij heel goed voelde en bij MEE wel goed zat.

En ging ik verder met mijn zoektocht...

Ik zal niet rusten om die plek voor Jaimy te vinden.

De ontdekking van Jaimy's vele frustraties:

Ik had eerder zelf een kinderpsychologe ingeschakeld voor Jaimy om te kijken onder welk onderwijs hij nu zou vallen. De uitslag had ik al supersnel binnen. Hier kwam uit praktijkonderwijs Het bleek dat hij op zijn huidige school veel te veel theoretische vakken aangeboden kreeg. Waardoor hij in vast kwam te zitten omdat hij een zeer trage informatieverwerking heeft. Het was ook veel te talig en hij was zeer overvraagd. Hij wilt wel maar hij kan het niet is hierbij het euvel. Dit geeft bij hem zo'n onmacht en heeft dit zich zelf heel erg aangetrokken zodat hij een zeer negatief zelfbeeld heeft opgebouwd in de laatste jaren.

Eindelijk wist ik waarom. En gingen bij mij de puzzelstukjes langzaam aan in elkaar passen. Het werd mij steeds duidelijker. Er kwam zoveel verdriet bij mij uit omdat ik hem voelde. Ik begreep wat hij heeft meegemaakt en ik heb dit jaren toegelaten. Mijn verdriet veranderde in boosheid. Hoe kan zijn huidige school dit niet gemerkt hebben? Ze wisten dat hij wilde maar niet kon.

Mijn vraag luid dan weer. Hoe kan een speciaal voortgezet onderwijs een leerling met klassiek autisme en een zeer trage informatieverwerking zoveel theoretische vakken aanbieden? Mijn zoon heeft beperkingen op alle ontwikkelingsgebieden waarin hij geholpen en ondersteund moet worden.

Toch wilden zij hem dit aanleren. Zij hebben daar specialisten op school. En als moeder voel ik al jaren waar hij tegenaan loopt op die school alleen wist ik niet beter. Hadden zij niet eerder aan kunnen geven dat hij niet op die school hoort in plaats van pas in het derde jaar dit te ontdekken?

Het had zovele frustraties, onmacht, ellende, gesprekken gescheeld. Zoveel verloren energie.

Bijna vier maanden later …

Van voltijd werken naar niets meer, niet voldoende inkomsten. De problemen worden steeds groter. Mijn zoon zit thuis met psychische omstandigheden. Toch wordt hij verplicht door de leerplichtambtenaar halve dagen naar school vol te houden. Al heb ik haar advies gevraagd of zij vrijstelling wilde geven zodat Jaimy tot rust kon komen tot hij een juiste plek gevonden heeft.

Zij ging hier niet in mee. Inmiddels heb ik een waarschuwing ontvangen van de leerplichtambtenaar voor relatief verzuim. Ik ben nu in de omstandigheden gekomen dat ik niet buiten de deur kan werken. Ik moet er voor mijn zoon zijn, die met doodsuitingen zit doordat het hele verhaal steeds groter en erger word.

Het is allemaal zo onrechtvaardig wat ons word aangedaan. Ik merk dat er geen begrip is voor zijn situatie en geen directe hulp wordt geboden. En het word nu wel heel dringend dat er een oplossing komt die goed voelt voor ons allen. Anders gaat ons hele gezin ten onder en dat mag niet gebeuren. Er ligt een gigantische druk op ons gezin doordat hij verplicht is naar school te gaan en dit niet lukt.

Ik vroeg 4 maanden geleden hulp omdat ik als moeder veel moest werken buiten de deur. Hierdoor mijn zoon met beperkingen en frustraties achter moest laten. Aan zijn lot over moest laten. Dat trok ik niet meer en leed hieronder, dat ik lichamelijk af aan het zwakken was. Al was ik er altijd waar ik nodig was en ging door met alles.

Er was niemand voor mijn zoon als ik weg was. En hij kwam vanuit zichzelf niet tot actie omdat hij gewoon niet weet wat hij moet doen. Ik werd mij ervan bewust dat ik meer bij hem zou moeten zijn.

Alleen als moeder moet je ook voldoende geld verdienen. En het spijt me maar ik ben niet iemand die gauw aanklopt bij bijstand. Hulp vragen vind ik sowieso moeilijk.

Ik was zo bang dat Jaimy iets geks zou doen omdat hij meerdere malen uitte dat hij het leven zo niet leuk vond en eruit wilde stappen. Omdat hij zich waardeloos voelt, niets waard en hij niet begrepen werd.

Hij zei wel eens tegen mij, dat vergeet ik nooit meer:

Mama jij bent de enige die mij begrijpt.”

Ik voel het ook vaak zo. Jaimy en ik in een gevecht tegen de buitenwereld. En dat voelt heel alleen en onbegrepen. De omgeving reageert vaak zo hard en meedogenloos. Zij begrijpen het gewoon niet en dan kom je muurvast te zitten.

Als ik mijzelf in hem verplaats kan ik zo huilen. Ik voel zo wat hij meemaakt en wat hij nodig heeft. Het is allemaal zo onrechtvaardig. En het ergste is dat er geen oplossingen komen en geen begrip.

Iedereen leeft maar door terwijl wij in een verschrikkelijke toestand verkeren waarin ik tijdig alle hulp heb ingeschakeld dat maar kon. Ik heb nu zwaar inkomstenverlies en dat doet ons gezin geen goed.

Ik heb geen basis meer

Geen geld meer

Ervaar geen hulp

Ik heb alles gedaan

Wat ik kon

Hulp komt langzaam

te langzaam

Ik moet blijven staan voor mijn kinderen. 

Ik doe er alles aan om de situatie beter te krijgen. Alleen het lijkt erop dat niets werkt. Je niet verder komt. Eerder in een neerwaartse spiraal naar beneden. Ik heb bijna elke instanties ingeschakeld die ik maar wist en er word zoveel bijgehaald dat de uiteindelijke hulpvraag vergeten word. Hierover later meer in een apart hoofdstuk. (Instanties: van het kastje naar de muur)

Weet je hoe erg het voelt, als ouder zijnde, als je kind niet naar school gaat zoals het behoort. Het geeft je zo'n machteloos gevoel. Het is zo zwaar dat ik het liefste zou willen vluchten. Weg wil gaan van deze wereld. Het is en blijft vechten tegen een dikke muur van onbegrip en onrechtvaardigheid.

Alleen vind ik steeds weer die kracht om door te zetten omdat ik er moet blijven staan voor mijn kinderen.  

Zorgenkind?

Uiteraard ervaart het kind zorgen! Het loopt aan tegen het huidige conservatieve onderwijssysteem én de manier van het lesgeven. Alles moet maar volgens het systeem. Dit systeem moet met spoed veranderen, voor alles zo escaleert dat hele gezinnen (nog meer) in de problemen komen hierdoor. En geloof me dat zijn er al te veel. En deze gezinnen staan machteloos tegenover het gehele systeem!

Lees:

Onterechte proces verbalen betreft verzuim opgesteld door leerplichtambtenaren. Een kind verzuimd niet voor niets; het wil geholpen worden omdat het ergens tegenaan loopt!

Hierdoor onterechte rechtszaken.

Kinderen die onder toezichtstelling geplaatst worden. Want ouders worden beschuldigd dat ze de opvoeding niet aan kunnen! Terwijl de ouder ook machteloos staat.

Hulpverlening die machteloos staat.

En zo kan ik nog wel even doorgaan.

Allemaal verloren energie!!! En alles kost ook nog eens onnodig geld. Denk aan de hulp die ervoor nodig is omdat het kind vastloopt in het huidige onderwijssysteem. Oneindig verhaal. Want zolang het systeem niet verandert blijven de problemen oplopen. Ik noem het vechten tegen de bierkaai.

Zoveel onrecht, onmacht! En het maakt het allemaal alleen maar erger.

En het allerergste: een onschuldig kind die zo graag naar school wilt én wilt leren maakt nu deze verschrikkelijke ervaringen mee. En dan wordt het nog een zorgenkind genoemd ook?

Hoe kan een kind ooit vertrouwen krijgen in wat het kan, als het nodige niet wordt aangeboden op school? Hoe kan je een kind dat een zeer trage informatieverwerking heeft iedere dag blijven pushen dat hij het wel leert. Waarom??? De trage informatieverwerking verandert niet hoor. Wel zou een school er rekening mee kunnen houden om de druk voor het kind niet zo hoog te leggen. Onder druk 'moeten presteren' is verschrikkelijk.

Juist die druk van de ketel halen, dat geeft verlichting en begrip. Dat is wat ik enorm veel mis op scholen. 

Dit alles kan voorkomen worden.

Het kan zo simpel zijn dit alles op te lossen. En dat begint bij het onderwijs.

Hoe zou het zijn als het onderwijs nu eens meer gericht naar het kind zou denken?

Wat kunnen wij als school aanbieden om een kind met succes en plezier naar school te laten gaan? Dan heb je een kind dat zonder zorgen naar school kan. Maak een school leuk! Het behoort ook leuk te zijn! En uitdaging aanbieden aan de kinderen. Laat ze zich belangrijk voelen!

Waar de lessen aansluiten bij het kind. En dat het kind kan en mag leren wat het aankan.

Minder druk op de kinderen en voelen zij zich meer begrepen; dus minder zorgen.

 En uiteraard vind ik ook dat de pedagogische vaardigheden veelal ontbreken bij leerkrachten. Dus mijn regel zou zijn. Wil je leerkracht worden? Dan is het van belang dat je een studie volgt over het kind. Een pedagogische achtergrond bij leraren zou verplicht moeten zijn. Je werkt tenslotte met kinderen.

Waarom zo forceren dat ieder kind maar alles moet leren. Wat heeft het nodig???

Yes ik heb mijn VMBO papiertje. Daar heb ik hard voor moeten leren, maar … wat nu? Wat kan ik er verder mee in het leven? Wat koken? Nee sorry dat heb ik niet geleerd? Wat vroeg je? Wie ik ben? Wat ik kan? Sorry, dat weet ik niet …  

Mijn kind

School zei dat jij niets kon ..

Ik,

heb het tegendeel bewezen en ik won.


Altijd geloof(de) ik in jou

Jij,

mijn kind waar ik enorm veel van hou!


Waar ik voor zal blijven vechten, keer op keer

Zij,

doen jou geen onrecht meer!


Lieve vent,

JIJ,

hebt zoveel ongekend TALENT!


Na een lange zoektocht eindelijk jouw plaats gevonden

Wij,

tot in de eeuwigheid verbonden ...


Wat nou, mijn zoon een uitzonderlijk geval?!

Het begon allemaal met voortgezet (speciaal) onderwijs. Die (na 2 ½ jaar struggelen voor alle partijen) aangaven, dat zij niets meer met mijn zoon (14 jaar) aankonden. Hij was naar hun zeggen een uitzonderlijk geval.

Hun advies was dan ook dat ik een zzp (zorgzwaartepakket) aan moest vragen voor hem, zodat hij 5 dagen naar dagbesteding zou kunnen. Zij zouden ontheffing aanvragen bij de leerplichtambtenaar.

Ik heb de school nadrukkelijk gevraagd of er dan niet ergens een juiste plek is voor mijn kind, waar ze meer met de handen deden en leerden. Dit omdat wij (het thuisfront) vanaf het begin van deze school al frustraties bij mijn zoon ondervonden, doordat hij te veel talige/theoretische vakken aangeboden kreeg. En er veel te hoge eisen en verwachtingen gesteld werden aan hem.

Hij wilde zo graag leren maar hij kon het gewoon niet bolwerken. Ik wilde dat mijn zoon zichzelf op een school kon ontwikkelen, waar hij dingen leert die hij wel aankan. Hij heeft namelijk heel veel talent en zeker met zijn handen. Die school was er niet volgens hen. En zij deden ook geen poging om verder te onderzoeken.

Ik moest huilen en voelde mij als moeder verloren. Mijn zoon leed zo verschrikkelijk Hij had in deze jaren een zeer negatief zelfbeeld opgebouwd, dat hij zelfs soms schreeuwde uit het leven te willen stappen omdat hij toch niets kan. En dat hij toch nergens hoorde. Doordat ik mijn zoon het beste ken en weet wat hij nodig heeft, nam ik hun advies niet zo maar aan. Ik voelde de drang om zelf op onderzoek te gaan. Dagbesteding kan altijd nog.

Ik heb daarna direct zelf actie ondernomen en ging mijn verhaal doen bij een bekende instelling. Of zij mee konden denken. Deze vond een zzp nogal overdreven.

Ik heb een nieuw onderzoek laten plaatsvinden bij een gz psychologe. Met mijn verzoek aan haar uit te zoeken welke school hij nodig heeft? Hier kwam uit praktijkonderwijs en ZML. Op basisonderwijs gaf ik al aan dat mijn zoon meer met zijn handen zou moeten leren. Toch verwees het basisonderwijs hem naar deze school omdat dit de beste aansluiting voor hem zou zijn. Ik wist niet beter en volgde dat advies op.

Ik heb zelf de leerplichtambtenaar benaderd voor hulp voor mijn zoon, om hem even rust te gunnen en vrijstelling te geven tot hij passend onderwijs gevonden heeft. Echter geen begrip vanuit haar kant. Ik vroeg haar of ze een kopie wilde van het verslag van de psychologe, zodat zij zich meer kon inleven in de situatie en in mijn zoon. Dit had zij niet nodig, zei zij. Dit vond ik al vreemd. Een leerplichtambtenaar behoort ook mee te denken en zich te verdiepen in het kind en zeker aan het welzijn van het kind te denken. 

Nee, mijn zoon moest maar leren omgaan met vervelende dingen zei zij. Alsof hij niet genoeg heeft volgehouden? De rek is er op een gegeven moment uit, psychisch. Ik vroeg hulp voor mijn zoon om hem te ontlasten en hetgeen zij deed is hem en het gezin belasten. 

Om het verhaal maar kort te houden, ik wil jullie niet te veel belasten met het lezen van mijn verhaal, ging zij het in onze huidige omstandigheden zoeken. En viel zij mij, als moeder, enorm aan. 

Ik denk juist altijd in oplossingen en vroeg haar hulp om met ons mee te denken. Het gaat hier om het welzijn van een kind. Terwijl ik mijn zoon in alles naar boven haal, maakt zij de situatie allen maar erger voor hem. Zij heeft haar eigen oordeel/beleving en er was geen speld tussen te krijgen. Het was haar werk zei ze. En daarmee was het afgedaan.

Ik begrijp dat onze basis weg was gevallen door heel veel onrecht wat ons overkomen was en dat is niet ideaal. Maar dat zegt niets over onze omstandigheden. Wij maken het goed. We hebben gelukkig goede mensen om ons heen die ons helpen.

Home is where the heart is

En we moeten het doen met de situatie die er is. Terwijl ik overal achteraan ga, loop ik helaas overal vast tegen een dikke muur van onwetendheid en onbegrip.

Helaas geen inleving in het kind of de situatie. Ik heb haar persoonlijk een email toegestuurd met daarbij een verzoek van de kinderpsychologe om mijn zoon vrijstelling te geven tot er een school voor hem gevonden was. Direct daarna kreeg ik een telefoontje en met een ijzige stem nodigde zij ons uit op het gemeentehuis van onze woonplaats om een proces verbaal op te maken.

Ik wist niet wat ik hoorde. Mijn zoon raakte nog meer in paniek, maar ik stelde hem direct gerust dat het niet aan hem ligt. En dat hij dit zeker niet persoonlijk moest aantrekken.

Ook heeft deze leerplichtambtenaar de raad van kinderbescherming ingeschakeld en werd er een breed beschermingsonderzoek voor de kinderen ingezet. Dit (onrechtvaardige) traject zijn wij inmiddels voorbij. Dat dit kan gebeuren in Nederland vind ik zeer ernstig en hier moet zeker iets aangedaan worden.

Je begrijpt wel dat er een aanklacht naar deze leerplichtambtenaar gaat. Allereerst de enorme grote druk die zij op ons gezin gezet heeft en dat zij haar werk niet naar behoren professioneel uitvoert.

Recht is recht, krom is krom

De enige waar ik zoveel hulp van heb ervaren is de onderwijsconsulent. Dat is echt een goede man die zijn werk verstaat. Die wel begreep waar het aan lag.

Hij heeft ervoor gezorgd dat mijn zoon wel op een passende plek is gekomen binnen het onderwijs. En dat is praktijkonderwijs. Het is ook een heel rustige school die geen druk legt op het kind en waar het kind zichzelf mag zijn met heel veel warme leerkrachten en goede begeleiding en structuur. Mijn zoon wilt nu het liefste in zijn vrije tijd ook naar school en hij is zielsgelukkig dat hij nu meetelt in het leven. 

Een goede school is een belangrijke basis

Het werd zo gedraaid dat alles aan mijn zoon lag en dat er niets met hem te doen was. Hoe zou dit bij mijn zoon gevoeld hebben? Terwijl die jongen zo graag naar school wilde maar niet kon. Onmacht!  

Zoveel verloren energie

En geloof mij! Met vertrouwen en gerechte rug staan wij straks voor de rechter om ons verhaal te doen. Ik geef niet op en recht zal in dit verhaal zegevieren!

NOT GUILTY !

 


Liefde

What is love Baby don't hurt me. Die regel van een bekend nummer komt als eerste in mij op als ik aan liefde denk. Net als de titelsong Love hurts. Vreemd eigenlijk. Liefde is zoiets moois maar helaas kan het ook zoveel pijn doen.

Vooral als je een relatie hebt gehad in het verleden waarin je heel veel pijn hebt ervaren. Dat wil je niet nog een keer. Dus onbewust associeer je die oude pijn met liefde. Liefde is een bijzondere mengeling van gevoelens: Het is een genot, een hemels gevoel. Bijna niet te omschrijven zo mooi en voor een ieder zo persoonlijk en anders. En dan komt er plotseling die angst om (iets moois) kwijt te raken om de hoek kijken. Ook een stukje bindingsangst kan hierin uiteraard meespelen. Dat je bang bent om pijn gedaan te worden als je je aan iemand bind.

Je kent vast wel die uitspraak: Nou voor mij geen relatie meer! Herkenbaar? Maar wil je dan altijd alleen blijven? En je sterker voordoen dan dat je bent? Ieder mens wilt van nature het mooie van het leven delen met de ander maar ook het leed dat op je weg komt. Samen ben je sterker! En het leven is niet altijd makkelijk zoals je weet.

Maar waar zijn we nu eigenlijk bang voor? Wat is het ergste wat je kan gebeuren als je je (opnieuw) bind? Je zit alleen jezelf in de weg als je het geen kans geeft.

Ik ken het hoor. Ik had mijzelf een lange periode op slot gezet, dat niemand bij mij zo gauw meer binnen kon komen. Dat heet zelfbescherming. Want ik wilde die heftige pijn van verlies niet meer ervaren. Ik ben er achter gekomen, dat als je je op deze manier opstelt, je heel veel mist in je leven en je jezelf geen kans geeft om de liefde (misschien wel van je leven) te ontmoeten.

 Iedereen zoekt ware liefde in het leven maar als je liefde niet toelaat zal je het nooit vinden.

Toch is het zonde om je door bepaalde angsten te laten lijden. Want wat is meestal het geval. Je voelt liefde voor iemand en je (veelal onzekere) gedachten gaan dan vaak op de loop. Door deze gedachten voel je de pijnlijke emoties opkomen. Een voorbeeld: Je houd zoveel van die persoon dat je zoiets hebt. Houd hij ook zoveel van mij? En je haalt allerlei gedachten in je hoofd en je haalt jezelf hierbij misschien naar beneden. Ben je het wel waard dat die ander van jou houd? Kan ik hem/haar wel vertrouwen? Wat als het misgaat? Dit zijn gedachten die de liefde allemaal in de weg zitten en dat is heel zonde. Liefde moet stromen. En gedachten breken helaas je gevoel af. Dus stop daarmee!

Daarom geef ik als advies: VOEL ! Geniet van het fijne gevoel wat jij ervaart in de liefde. Stel jezelf open naar de ander en richt je op de liefde die jou gegeven word. En schaam je niet om terug te geven ! Laat niets jou belemmeren.

Als geven en nemen in balans is, dan zit het goed.

GENIET volop van het moment waarin je komt of bent. En ervaar de liefde die er is. 

En al is het voor een periode .. Zie het luchtig: dan heb je toch maar mooi genoten :)

Een lang leven bij elkaar

dat heb ik als kind altijd gedacht

Helaas is dit niet altijd waar

en is het leven niet altijd wat je ervan verwacht

Toch heb je ook mooie tijden in de liefde ervaren

Mooie intense herinneringen in je hart

die je zal koesteren en bewaren

En dan toch komt er een tijd voor een nieuwe start!








Vertrouwen

Een korte definitie van vertrouwen is: Acceptatie zonder dat je het verder onderzoekt.

Je gaat er vanuit dat de ander zo is zoals hij/zij zegt. Je bouwt op de ander en gelooft hem/haar. Zodat je een intense band (relatie) op kan bouwen.

Vertrouwen is eigenlijk het feit dat de mensen om je heen het serieus met jou, menen. Ze gaan oprecht met je om.

Vertrouwen in de ander is een zeer belangrijke basis in ons leven. En zeker in een relatievorm. Als je vertrouwen hebt heb je een fundament en kan je samen verder bouwen en tot mooie dingen komen.

Je gaat ergens een commitment aan met die ander en je vertrouwt de ander dat hij eerlijk is. Met jouw (diepste en kwetsbare) gevoelens en persoonlijkheid.

Ergens geef je een stukje van jezelf weg en dat is al niet gemakkelijk. En als dit geschaad wordt door leugens kan dit veel pijn en onzekerheid veroorzaken. Dan is er geen vertrouwen meer, dus wantrouwen. Er is een stuk onzekerheid in jou gekomen, dat altijd blijft knagen en elke keer weer terugkomt. Wat meestal dan weer in een ruzie of onenigheid uit kan monden. Omdat je er veel pijn van ondervind en de waarheid wilt weten.

Vertrouwen in jezelf is eigenlijk de makkelijkste manier. Wie ken jij beter dan jezelf? Je kunt van jezelf op aan. Je weet zelf wie je bent en wat je doet. Vertrouwen in de ander hebben of krijgen is een stukje moeilijker. En dit moet groeien en kost tijd. Omdat je de ander nog niet goed kent of ze spelen misschien een rol. Er zijn mensen die heel goed kunnen manipuleren en jouw kwetsbaarheden zo bespelen dat je er als het ware in trapt. Er zijn zelfs mensen die in hun eigen leugens geloven dat ze zo eerlijk en oprecht over kunnen komen. Soms heb je dan bij jezelf de twijfel of de ander wel te vertrouwen is. Zegt die ander wel wat hij/zij meent? Je kan namelijk niet in de ander kijken.

Maar hoe voel je dit aan?

Als je wantrouwen voelt, dan voel je dat meestal vanbinnen. Het is een gevoel dat ineens opkomt. En dat voelt niet prettig en doet pijn. Er komt een stukje weerstand in je dat zegt: dit klopt niet. En je gaat op onderzoek uit, of de gevoelens die je op dat moment hebt kloppen. Je wordt, tot je grootste verbazing ineens een soort detective. En helaas als je op onderzoek uitgaat kloppen je gevoelens meestal. Of je gaat terugdenken en je komt erachter dat de verhalen die de ander je vertelde niet geheel kloppen. Eerst zei hij/zij dit en nu zegt hij /zij dat? Je krijgt argwaan. En het wantrouwen is geboren.

Eén schrale troost: Veelal mensen die je vertrouwen schaden, dus liegen vallen eenmaal door de mand. Volg hierin je eigen gevoel. Omdat jouw gevoel de waarheid zegt voor jou. 

Het ligt soms ook wel aan je eigen onzekerheid als je wantrouwt. Of .. door wat je in het verleden hebt meegemaakt op het gebied van een vertrouwensband met iemand waarin je geschaad bent. Het is wel goed om te onderzoeken of het vanuit jezelf komt of werkelijk van de ander.

Eerlijkheid duurt het langst.

Geef je mij leugens

dan geef je mij onzekerheid

Geef mij vertrouwen ..

dan kunnen wij verder bouwen

Geef mij je eerlijkheid

en het is een vertrouwensband …

Voor altijd!





Relaties

Wat betekent het woord relatie letterlijk: Een verhouding tussen mensen

Je kunt een liefdesverhouding hebben, iemand waar je van houd en je leven verder mee wilt delen of een fijne relatie met een vriend/vriendin waar je gewoon goed mee op kan schieten of een zakenrelatie, je zit beiden op het zelfde level m.b.t. het ondernemen of gewoon een collega op het werk waar je goed mee kan op schieten. Ook met een dier kan je een relatie hebben. Het is niets anders dan je verbonden voelen met een ander levend wezen.

Graag wil ik het over de liefdesrelatie hebben tussen mensen.

Een relatie kan nog al wat te weeg brengen en kan ook tot iets moois uitbloeien. Iedereen heeft ook weer een andere beleving van een relatie. Wat betekent namelijke een relatie voor jou?

Wat een hele belangrijke vraag aan jouw zelf is: “Krijg ik positieve energie van de relatie die ik aanga of heb met de ander?” Ja? Geweldig! Meestal gaat dit ook vanzelf en voel je dit. Je voelt dat het goed zit.

Nee? Dan s het minder en het kan zijn dat, als je de relatie langer aanhoud, je zelfs (vaak onbewust) leeggezogen word door de ander. Vaak geeft je intuïtie al aan dat je relatie niet is zoals jij zou willen Het kan ook zijn dat er iets speelt tussen jullie die deze vermoeiende of negatieve energie teweeg brengt. Is er iets tussen jullie gebeurt en niet uitgesproken?

Het is mogelijk de negatieve energie binnen een relatie weg te nemen als er genoeg liefde is. Het is wel van belang dit aan te geven en je gevoelens te benoemen en er echt zo snel mogelijk iets aan te doen voordat je verder van elkaar verwijderd raakt en de relatie hierdoor stopt. En dan is er de vraag of je dit wilt.

Voor mij betekent een relatie een goede verstandhouding tussen twee mensen waar je beiden iets positiefs uit haalt en ook dat je iets van elkaar kan leren. Omdat je in een 'goede' relatie elkaar kan spiegelen en hierdoor als mens meer gaat groeien en dichter tot elkaar komt. Dat vind ik de juiste basis.

Ik zie wel eens een relatie om mij heen en jammer genoeg doen die elkaar vaak pijn (vanuit hun eigen pijn meestal veroorzaakt uit het verleden). Terwijl ze beiden veel pijn hebben spreken ze niet hun ware gevoelens uit maar eerder spreken ze uit wat de ander verkeerd doet. De ander schiet dan weer in de verdediging en krijg je aanvallen naar elkaar toe. Zo komt de relatie niet tot elkaar. En zeker niet ten goede. Probeer bewust te worden of je vanuit gevoel praat of de ander aanvalt (vanuit jouw pijn = ego = zelfbescherming)

Het is juist meer en meer verwijdering van elkaar of wantrouwen. Terwijl men soms beiden hetzelfde willen zeggen alleen drukken ze het verkeerd uit naar de ander. Mijn vraag dan ook: Wat is hier voor positiefs uit te halen voor beide partijen? Vaak gaat men dan door met de relatie omdat er de angst is om alleen te zijn of afgewezen te voelen. Dus wordt er gekozen voor een relatie die je langzamerhand kapot maakt en je niets brengt dan je ongelukkig voelen. Dat brengt je niet verder en toch blijf je erin hangen. Wat heeft het voor waarde om in een relatie te blijven hangen die geen goed doet? Een relatie zou zoiets moois moeten zijn tussen mensen.

Een goede relatie is keihard werken voor beide partijen!

Ruzie of een goede woordenwisseling of een meningsverschil kan je niet voorkomen als je een relatie hebt. Je bent een mens met gevoelens en je kan soms dingen verkeerd oppakken of je kan er anders over denken, maar gevoelens kunnen wel uitgesproken worden. Het liefste nog voor er ruzie is. Al kan een goede ruzie je ook dichter tot elkaar brengen. Als er maar genoeg liefde aanwezig is voor elkaar. Het kan op verschillende manieren opgelost worden. Dit is vooral door naar de ander te luisteren en bewust jezelf af te vragen waarom er een ruzie ontstaat. Wat doet dit bij de ander? Waarom word de ander zo boos. Begrip en inleving is hierin erg belangrijk.

Ik wil hierbij graag een voorbeeld geven van een relatie die niet in evenwicht is.

Een relatie waarin de één zich vastklampt aan de de ander. Meestal onbewust, doordat men bang is om de angsten bij zichzelf weg te nemen of onder ogen te zien (en aan te werken) waar zij/hij vanbinnen mee zit.  Men zoekt hierin geen professionele hulp en hoopt dat de ander in de relatie hen kan helpen. En gaan op de ander hangen. Uiteraard kan de ander hierin de helpende zijn maar .. het spijt me, het lost niets op. Je laat de ander namelijk het werk doen. Hetgeen waar jij bang voor bent laat je de ander doen om jouw uitdagingen in het leven niet onder ogen te hoeven zien.

Ieder mens heeft zijn leerdoelen en als je hier niet aan werkt blijft het zich iedere keer herhalen. Tot je uiteindelijk het bewustzijn krijgt de dingen aan te gaan pakken waar je tegen aan loopt. En dit zelf op te lossen en te groeien in je ontwikkeling.

Werken aan jouzelf is altijd goed!

Zo kan iemand aan verlatingsangst lijden. Als je hier vanbinnen niets aan veranderd zal je dit in elke relatie tegenkomen die je begint. En zal je steeds gefrustreerd raken (en de angst hebben dat de ander je verlaat) en de ander aan wie jij je vastklampt zal worden beperkt in zijn vrijheid. Diegene kan niet gaan en staan waar hij/zij wilt omdat je jouw angstgevoelens overbrengt op die ander en hem/haar op deze manier vasthoud.

Dit kan belemmerend en verstikkend werken. En op den duur kan het fout lopen hoeveel je ook van die ander houd. De relatie kan een enorme belasting geven aan de andere partij.

Ook wantrouwen is geen goede basis van een relatie die gebaseerd zou moeten zijn op vertrouwen.

Toch is het te verhelpen, want wantrouwen komt vaak weer voort uit onzekerheid. Praten en je gevoelens naar elkaar uiten is dan ook de oplossing.

En is het vertrouwen in een relatie eenmaal geschaad dan kost dit veel tijd en energie om dit te lijmen. Hoe sterk is je liefde voor elkaar om er aan te werken?

Echte liefde overwint namelijk alles!

Social Media

Leuk en slim verzonnen …

Contact met vele mensen

maar,

waar zijn we aan begonnen?


In alle landen

We zijn dichterbij

We hebben vele 'vrienden'

maar,

houden zij echt van mij?


Toch heeft het ook een positieve kant

voor een onderneming geeft het een extra klant

En privé gezien ben je in het middelpunt

als je niet iemand tegen je hebt,

die je het leven niet gunt


Een rare wereld waar ik niet bij kan

maar toch,

ga ik mee en geniet ervan


We zien wel waar het schip strand

maar toch,

heb ik liever een (h)echte band


Houden van

Help mij in mijn beperking

In plaats van dat je mij afzeikt

een vervelende rotopmerking

of dat jij mij ontwijkt

Dus ..

Jij bent goed zoals je bent?

Terwijl je mij niet eens werkelijk kent?

Je zoekt geen ingang

En …

maakt mij alleen maar bang

Help mij?

Help mij dan!!

Dan is het werkelijk houden van …

De snelle wereld van vandaag

De snelle wereld van vandaag

maakt mij niet blij

Een naar gevoel in mijn maag

Ik kan niet mee

Ik hoor er niet bij


Mensen begrijpen mij niet

en ik begrijp niet waarom

Ik sluit mij af

Het doet zo'n verdriet

Ik voel mij stom en dom


Laat mij toch ..

Ik doe mijn best waar ik kan

Waarom ben ik stom?

Doe jij het beter dan?

Alleen

Een volle klas met kinderen

kijkend naar elkaar

Ieder met eigen wensen

Een punt waar ik naar staar …


Ik voel me anders, ik voel me raar

Iedereen praat en lacht met elkaar

Ik weet niet wat te doen,

wat te zeggen...

Ik kan dat niet zo goed uitleggen


Ik wil liever alleen zijn

met mijzelf genieten,

toch doet het pijn


Ik hoor er niet bij

Wat is er mis met mij?


Ik wil graag mijzelf zijn

maar dat kan niet .

Het doet zo'n pijn

Een volle klas

met allemaal kinderen om mij heen

En toch ..

Waarom voel ik mij zo alleen?

Spreuken van Ria

Je kent ze wel de Loesje spreuken, geweldig!

Dit zijn wat spreuken uit mijn mouw geschud, van Ria dus ..

 

De wereld raast maar door

eh ..

Waar was ik ook alweer?


Ik kan het wel alleen

maar ..

doe het liever SAMEN


Vele mensen leven …

en kijken niet om zich heen

en ..

Vele mensen kijken om zich heen

en vergeten te leven


Liefde is …

samen in dezelfde richting kijken


Uiterlijk is niet meer als een masker

en ..

innerlijk is wonderschoon


Vele instanties bieden zorg, zeggen ze


Loslaten is soms beter dan vasthouden


Ik ken mijzelf het beste

vooral ...

als ik bij mijzelf ben

 

Niemand kan mij meer raken

Alleen diegene die mij mag raken


Toppunt van positief denken

Nog 14 jaar ..

Hoera dan heb ik mijn pensioen


Nog even doorzetten ..

voor ik dood ben


Soms zijn bergen te hoog ..

dan graaf ik maar een tunnel


Laten we alles vergeten

voor ik het niet meer weet


Als ik de weg kwijtraak

help ik mijzelf op weg


Rust is kracht

kracht is rust


Mijn eigen-aardig-heid

is recht-vaardig-heid


Weet je wie ik ben?

Niet meer dan jij!


Sommige mensen geven op

als ze er bijna zijn ..

en sommige mensen zijn er bijna

en gaan door









Hulpverlening in Nederland

Opgeven of doorgaan? Het eerste is niets voor mij. Toch .. heb ik nu die gevoelens. Ik zit op het randje van wanhoop. Alle onrecht die ons, zeker het laatste half jaar, is aangedaan moet ik een plekje weten te geven. Zomaar in nare omstandigheden terecht gekomen door anderen en het overkomt je gewoon. De tranen vloeien op onverwachte momenten over mijn wangen. Zoveel pijn en verdriet dat ik geen hulp bemerk van instanties.

Mijn noodkreet deed ik meer als een jaar geleden en waar sta ik nu? Helemaal nergens! Ja, de dingen die ik wel voor elkaar gekregen heb is door mijn eigen inzet en acties. Daar ben ik dan ook trots op.

Geloof me, ik heb bij elke instantie op de deur geklopt.

De vermoeidheid, zo extreem aanwezig in mijn lichaam waar ik mee moet dealen. En nu in de meivakantie stort ik inéén. Wat kan ik nu nog meer doen? Is er nu nergens iemand die mij daadwerkelijk op dit moment kan helpen? Al die instanties hebben mij bergen aan energie gekost i.p.v. gegeven. Ik heb meer dan honderd keer mijn verhaal gedaan. Moe van het praten …

Hoe diep je ook zit met de onverwachte onvoorziene omstandigheden waarin je door onmacht bent beland.

Nee, er is geen directe hulp van instanties. En dat doet pijn, dat je jezelf wel eens alleen voelt. Allereerst is hulp vragen niets voor mij alleen heeft een mens soms echt hulp nodig. Vandaar ook mijn hulpvragen meer als een half jaar geleden. Ik moet als moeder blijven staan voor mijn kinderen. Omdat mijn lichaam ziek werd werd ik bang dat ik het niet zou redden. Ik had twee keer achterelkaar een nierbekkenontsteking, daarna uitdroging en aansluitend wondroos. Omdat ik een hardwerkende moeder was met veel verantwoordelijkheidsgevoel moest ik nu dan toch echt met mijn been omhoog, dus stilzitten. De dokter waarschuwde dat ik zelfs mijn voet zou kunnen kwijtraken als ik nu niet naar mijn lichaam luisterde.

Ondertussen kon ik niet werken en lag alles stil, dus geen geld. En dat is frustrerend. Een vriendin attendeerde mij op de hulpverlening, maatschappelijk werk. Omdat ik toch geen supermens was die alles tegelijk kon. Ik stond er helemaal alleen voor. Waar ik in ieder geval bang voor was gebeurde. Mijn lichaam hield er mee op. Erg genoeg, dat als je hulp vraagt er helemaal niets gebeurt.

Het is echt een kwestie van het kastje naar de muur gestuurd worden, van volharding en overal achteraan blijven zitten. En dan zet het nog geen zoden aan de dijk.

Het proces waar je in komt wordt eerder gestagneerd en veel groter gemaakt, doordat de instanties er allerlei factoren bij gaan halen die er niets mee te maken hebben. Zo vergeet je bijna wat de echte hulpvraag was waar je mee kwam.

Een voorbeeld: Ik zocht een juiste plek voor mijn zoon binnen het onderwijs. Hij vertoonde enorme psychische klachten en dit belemmerde voor hem de huidige schoolgang die niet passend voor hem was. Hij werd jaren overvraagd en er werden veel te hoge verwachtingen van hem geëist die hij niet aankon. Wij leden hier letterlijk allemaal onder. Als moeder wist ik wat er aan de hand was en ben dan ook hulp gaan vragen bij vele instanties om mee te zoeken, dat mijn kind een juiste plek vind binnen het onderwijs.

Ik heb zelf een kinderpsychologe ingeschakeld (particulier) en deze heeft ons echt geholpen. Ook de onderwijsconsulent vanuit Den Haag. Mijn complimenten voor hen. En waar hield de instantie en de leerplichtambtenaar zich mee bezig? Om mijn zoon toch nog halve dagen naar school te krijgen. Daar help je toch het kind niet mee die elke seconde op die school bij wijze van spreken al te veel vond. Zelfs zijn school gaf aan dat ze niets meer voor mijn zoon konden betekenen en zij wilden dat ik een zorgzwaartepakket aan zou vragen zodat hij 5 dagen naar dagbesteding zou gaan tussen een doelgroep waar hij niet hoort.

Ik heb gevochten als een leeuwin voor mijn zoon en om het verhaal kort te maken heb ik het voor elkaar, na een lange weg, dat hij nu praktijkonderwijs volgt en geloof me, hij is zo gelukkig nu. En ik ook!

Het enige wat de instanties veroorzaken, in mijn geval dan, dat je nog dieper in situaties beland die je niet verdient en wilt. Zo heeft de leerplichtambtenaar mijn zoon een proces verbaal opgelegd omdat hij verzuimde. Ik had zelfs een bewijs van de kinderpsychologe dat het voor mijn zoon beter zou zijn even tijdelijke ontheffing te krijgen tot hij de juiste school gevonden had. Dit i.v.m. zijn psychische toestand. Er was bij haar geen speld tussen te krijgen. Geen begrip en geen verdieping in mijn zoon alleen maar de wet-en regelgeving. Het was haar werk nu eenmaal zei ze en zo ging de procedure. En straks mag mijn zoon voorkomen in een rechtzaak want hij word verdacht van een strafrechterlijk feit. Zo word hij nogmaals gestraft voor iets waar hij totaal niets aan kon doen. Eigenlijk zou ik het om moeten draaien en er om moeten lachen maarik neem nu eenmaal dingen erg serieus. Ik vind het te gek voor woorden.

Ze had er eens bij moeten zijn hoe mijn zoon zo probeerde naar school te gaan maar het niet meer op kon brengen en huilend op de grond lag met de woorden ik kan het niet, ik wil niet naar school, ik wil dood.

Ik heb zoveel gehuild uit onmacht, zoveel verdriet. Waarom hielpen ze mijn zoon niet? Alleen maar tegenwerking. Door heel deze toestand ben ik dus ook mijn werk en inkomsten kwijtgeraakt. Mijn beide zonen kwamen vast te zitten in het onderwijs. Omdat mijn ene zoon nu re-integreert binnen het praktijkonderwijs en mijn jongste zoon pas volgend jaar op een passende school kan instromen, kan ik momenteel geen werkzaamheden buiten huis aannemen. Omdat ik nu de focus op mijn kinderen moet leggen.

Ik had een mooie start willen maken in Bergen op Zoom met mijn kinderen en mijn Kinder- en Jeugdcentrum 'De Dagvlinders' op willen zetten. Door valse voorwendselen van de verhuurder van het pand heeft dit helaas niet zo mogen zijn. De woon-winkelruimte die ik gehuurd had bleek op winkelbestemming te staan en de verhuurder had dit niet officieel aangevraagd bij de gemeente, waardoor wij ons niet konden inschrijven. Geen instantie die mij hierin kon helpen. Waardoor wij ook nog eens onze huisvesting verloren. Onze toekomst en de vloer onder mijn voeten verdween in één klap. En weer voel je je in de kou staan.

Het volgende probleem: Ik kon mij nergens inschrijven met mijn 2 kinderen ... Geen instantie die mij kan helpen. Ik moest mij dan toch maar bij iemand inschrijven, zeiden ze. Ja maar bij wie? Zo makkelijk is dat niet. Dus kon ik geen bijstand aanvragen.

Nu uit een onverwachte hoek ben ik geholpen door iemand die het zo erg vond dat zij ons bij zich heeft ingeschreven. En weet je wat er dan volgt? Zij word gekort op haar uitkering terwil zij iemand in nood helpt?

Ik heb dan nu bijstand aangevraagd, de enige mogelijkheid om je sociale zekerheid weer op orde te krijgen. Ik zit nu al maanden met een groot inkomstenverlies en leef van anderen die mij in mijn kleine netwerkkring bijstaan en financieel ondersteunen. Ook hebben wij hulp van een stichting waar wij wekelijks een voedselpakket mogen komen halen. Ondertussen lopen de rekeningen op, die ik (nog) niet kan betalen. Uiteraard bel ik hierover naar de desbetreffende en soms heb je mensen die begrip hebben voor je situatie. Als je het maar uitlegt. Zodat je niet verder in de problemen komt. 

De bijstandsaanvraag werkt helaas zoals die werkt en je moet maar gewoon (weer) afwachten. Ik had gevraagd om spoed en mijn situatie uitgelegd, maar ik moest eerst wachten tot ik een uitnodiging binnen zou krijgen voor de voorlichting. Zo is de procedure nu eenmaal. Ik kreeg de uitnodiging binnen, de afspraak stond gepland over 6 weken. En zelf moet je maar 'rustig' afwachten. Dan denk ik erover na en vraag mij af wat voor gevolgen dit kan hebben.

Voor mij maar ook voor andere mensen in het zelfde schuitje. Het gevolg kan dus zijn, dat je in de schuldsanering komt. Dus je vraagt hulp en je word in een situatie gezet waar je helemaal niet in behoort te komen. Als je met spoed je uitkering zou krijgen, zeker in sommige gevallen van nood, zou je gewoon je rekeningen kunnen blijven betalen en ontstonden er geen verdere problemen. De schuldsanering kost de maatschappij veel meer en hierdoor zijn er dus veel benadeelden. Mensen die gewoon hun geld hadden kunnen krijgen kunnen nu niet betaald worden. Zelf zit je in een situatie waar je nooit in had willen zitten. Ik begrijp dat dus niet helemaal en ik kan er heel boos en zeker verdietig om worden. Weer onrecht waar je tegenaan loopt i.p.v. hulp. Nu hoor ik jullie denken dat de schuldsanering juist is voor diegene die financiële hulp nodig heeft. Maar zover zou het helemaal niet hoeven komen.

Terwijl je zelf zo je best doet, om te blijven staan en aan al je verantwoordelijkheden wilt blijven voldoen, word je wel enorm naar beneden gehaald. Zelfs psychisch kan je zo in de war raken. Dit kost de zorgverzekeraars weer veel geld. En lange wachtrijen bij de zorgverleners., zodat je psychisch ook niet direct geholpen kan worden.

Dit had dus ook voorkomen kunnen worden bij een snellere hulpverlening van een instantie. Het kan zoveel anders.

Waarom is er geen directe hulp vanuit instanties voor de mensen die dit echt direct nodig hebben? Kan iemand deze vraag voor mij beantwoorden?

Als je hulp vraagt betekent het dat de nood hoog is. Hoe lang moet het nog duren voor iedereen verder in de problemen komt? Het is een negatieve spiraal waar je in komt die je mee naar beneden zuigt.

Het zou zo moeten zijn dat je in een positieve spiraal terecht komt die je eruit en naar boven haalt. Het word tijd dat deze negatieve spiraal doorbroken word. Het zou zoveel stukken beter gaan en je voelt je als mens, die niet voor niets hulp vraagt, ook echt geholpen, waardoor je weer energie krijgt.

En hulp is echt de enige manier waar je mee verder kan. Ik zeg dan ook: Instanties HELP!! Jullie zijn er toch niet voor niets???

Om nog even terug te komen op mijn eerste zinnetje:

Opgeven of doorgaan? Ik zeg: Doorgaan!